แม้แต่หงส์ขาวที่จู้จี้จุกจิกยังชอบนางเช่นนี้
ใบหน้านี้ ร่างกายนี้…แล้วยังท่าทางที่ฝึกสอนสัตว์วิเศษนี่ ราวกับไม่มีข้อเสียอะไรเลยแม้แต่น้อย
“ซู่…” เฟิงหรูชิงหันมาก็เห็นซู่อีที่นั่งอยู่ไม่ไกล นางกำลังจะอ้าปากคิ้วซู่อีก็ขมวดเสียแล้ว
“เรียกแม่”
“…”
ซู่อีใบหน้าเรียบนิ่งท่าทีจริงจัง “หากข้ามีลูกสาวละก็คงจะโตกว่าเจ้าเสียอีก เจ้าเรียกข้าว่าแม่ก็ไม่มีอะไรผิด”
น่าเสียดายที่นางไม่มีลูกสาว
เฟิงหรูชิงหน้ามืดลงอย่างไม่อาจอธิบายได้ “เช่นนั้นข้าก็ควรเรียกท่านว่าท่านป้าซู่”
“ข้ามีลูกชายคนหนึ่งแนะนำให้เป็นสามีของเจ้าดีหรือไม่?”
“…ข้ามีคนที่ชอบแล้ว”
“เช่นนั้นยกหงส์ขาวให้เจ้าแล้วเจ้าเรียกข้าว่าแม่? หรือเจ้าอยากได้อะไร?”
ไม่รู้ว่าหนานเสียนเอาตู้โตวให้นางหรือไม่…
เจ้าเด็กนั่นคงจะไม่ลืมหรอกนะ? เช่นนั้นของขวัญพบหน้านางจะทำอย่างไร?
“ข้ายังไม่ได้ถามเจ้าเลย เจ้าชอบอะไร?”
แววตาเฟิงหรูชิงถูกย้อมด้วยรอยยิ้ม “ข้าชอบหนานเสียน”
ซู่อีชะงัก ไม่รู้เพราะเหตุใดนางรู้สึกว่าเฟิงหรูชิงกำลังหยั่งเชิงนางอยู่ตลอด
หรือว่าเฟิงหรูชิงจะสืบรู้ความสัมพันธ์แม่ลูกของนางกับหนานเสียนแล้ว?
“ท่านแม่”
ในขณะที่ซู่อีกำลังครุ่นคิดอยู่นี่เอง เสียงอ่อนหวานน่
