่อยไม่ถึงกับตาย อย่างมากกินยาเข้าไปมากหน่อยก็แค่ทำให้เขาฝึกตบะไม่ราบรื่นเท่านั้น แต่ตระกูลฉินของพวกเราสามารถรับประกันได้ว่าเขาไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าอาหารความมั่งคั่งไปตลอดชีวิต พวกเราไม่มีอะไรผิดต่อเขา กลับกันถ้าไม่มีตระกูลฉิน…เขาเกิดในโลกปุถุชนที่ไม่มีอะไรเลย! ชาตินี้คงไม่มีทางได้เพลิดเพลินกับความรุ่งโรจน์เช่นนี้!”
ได้เป็นตัวนำยา ยาที่กินย่อมไม่ใช่ยาไม่ดีอะไร แค่จำกัดทำให้การฝึกตบะของเขาไม่ราบรื่นก็เท่านั้น
ไม่มีทางเป็นอันตรายใหญ่หลวง
ดังนั้น เวินอวี่ไม่เข้าใจเลยว่าเหตุใดฉินเฉินยังคิดหาวิธีจากไป?
ออกจากตระกูลฉินไปเขาจะเป็นอะไรได้? ตอนนี้ลำบากพอแล้วเขาจะต้องกลับมาแน่!
“ท่านแม่” ฉินเฟยเอ๋อร์กุมมือเวินอวี่น้ำเสียงอ่อนแรง “เช่นนั้นท่านรับปากกับข้า หลังจากเขากลับมาแล้วทำดีกับเขาหน่อยได้หรือไม่? อย่าเอาแต่ดูหมิ่นเขา…เขาให้ตระกูลฉินมากเกินไปแล้ว ข้าไม่อยากเห็นเขาถูกรังแก”
“ได้” ใบหน้าเวินอวี่เผยรอยยิ้ม “ขอเพียงเจ้าเชื่อฟังดื่มตัวนำยาเข้าไปแต่โดยดี พวกเราย่อมไม่ทำไม่ดีต่อฉินเฉิน”
ฉินเฟยเอ๋อร์ถอนหายใจเงียบๆ
ขอเพียงตระกูลฉินสามารถดีต่อฉินเฉินหน่อย…ความรู้สึกผิดของนางก็จะได้น้อยลงบ้าง…
ขอโทษเฉินเอ
