ประกายขึ้นมาทันที
“ได้ท่านพี่ พวกเรารีบกลับบ้านไปต้มซุปปลากัน”
“…”
เฟิงหรูชิงมองถังอิ่นหายลับตาไปอย่างรวดเร็วนิ่งค้าง มุมปากก็ยกยิ้มขึ้น “ดูแล้วความสัมพันธ์ของถังอิ่นกับท่านพี่จะดีจริงๆ ในที่สุดข้าก็วางใจได้เสียที”
“ชิงเอ๋อร์ชอบนางมากหรือ?”
ซู่อีเงียบไปชั่วครู่ ชิงเอ๋อร์ในตอนนี้ชอบถงอิ่นเช่นนี้นางรู้หรือไม่ว่า…ตระกูลมู่ต้องการให้หญิงสาวคนนี้เป็นคู่หมั้นของหนานเสียน?
แม้เรื่องนี้นางกับหนานเสียนล้วนไม่ยินยอม แต่คนทั่วไปล้วนไม่สบายใจต่อสิ่งนี้
“เริ่มแรกถังอิ่นมาหาข้ามีจุดประสงค์จริง ต่อมาข้าจึงได้รู้จุดประสงค์แรกเริ่มของนางคืออะไรจากปากของคนที่เรียกว่าคนในครอบครัวของนาง แต่ว่าในเมื่อข้าเลือกที่จะเชื่อนางแล้วนางก็คือคนที่คุ้มค่าที่ข้าจะเชื่อ”
หากนางไม่เชื่อใครสักคนก็จะรักษาระยะห่างตั้งแต่แรก
หากเชื่อแล้วนางย่อมเชื่อในสายตาของตัวเอง
ราวกับรอยยิ้มซู่อีจางหายไป
คนทั่วไปจะเกิดความพะวงใจต่อว่าที่สามีที่เคยมีคู่หมั้นมาก่อน
ทว่าชิงเอ๋อร์…จะเป็นคนทั่วไปได้อย่างไร?
“สายตาของเจ้า ดีจริง…”
อย่างเช่น หนานเสียน
แววตาของเฟิงหรูชิงเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
สายตาของเจ้าของร่างไม่ได้ดีอะไร
ทว่าสายตาของนาง…ดีมา
