จะหันไปมองแม่ลูกเสือโคร่ง “ช่วงนี้ลำบากพวกเจ้าแล้ว เสือโคร่งธุระของเจ้าทำเสร็จแล้วหรือยัง เมื่อไรจะไปจวนองค์หญิงของข้าได้?”
เสือโคร่งร้องคำราม ครั้งนี้มันตั้งใจออกจากป่าสัตว์วิเศษมาช่วยนายท่าน ธุระก่อนหน้าจัดการเรียบร้อยแล้ว เดิมมันควรจะจากไปก่อนแล้ว
แต่ว่านายท่านให้พวกมันเฝ้าเมืองเยว่เอาไว้ มันกลัวว่าฝูงสัตว์วิเศษจะดูไม่อยู่จึงได้อยู่ต่อ
จนนายท่านกลับมา
“ตอนนี้เจ้าไม่มีเวลาก็ไม่เป็นไร เสือน้อยมีหมาป่าคอยดูแลเจ้าวางใจได้ อย่างไรเขาก็เป็นพ่อของเสือน้อยจะดูแลเป็นอย่างดีแน่นอน”
แม้จะเป็นแค่พ่อบุญธรรมก็เถอะ…
ในตอนนั้น หมีหนึ่งก็เบนสายตาหันไปมองหมาป่าสีขาว
หมาป่าสีขาวเองก็หันไปมองหมีหนึ่ง
น้องหมี ข้าบอกว่าข้าบริสุทธิ์เจ้าเชื่อหรือไม่?
ทว่าตอนนี้นัยน์ตาหมีหนึ่งแฝงด้วยความเชิดชูและชื่นชม
ไม่ต้องพูดแล้วพี่หมาป่า แม้แต่แม่เสือตัวนั้นท่านยังทำให้ยินยอมได้ น้องขอยอมพ่ายแพ้ด้วยความเต็มใจ
หมาป่าสีขาว “…”
มันรู้สึกประหลาดไม่อาจอธิบายได้ ความบริสุทธิ์ทั้งชีวิตของมันถูกนายท่านทำลายเสียแล้ว
เสือโคร่งอาลัยอาวรณ์มอบลูกเสือน้อยให้เฟิงหรูชิงอีกครั้ง และหันหลังเดินหายไปในถนนตัวเดียวลำพัง
เฟิงหรูชิงกอดลูกเสือน
