ราจวนเฟิงอวิ๋นจึงต้องการการจัดการของคุณหนูใหญ่”
“รับพวกท่านแล้วยังมีประโยชน์อะไร?” สายตาเย็นชาของเฟิงหรูชิงเหลือบตามองเหลยอวิ๋น “แม้แต่ผู้ใต้บังคับบัญชายังจัดการไม่ดี พวกท่านยังจะมีประโยชน์อื่นอันใดอีก?”
ในความเป็นจริง เหลยอวิ๋นรู้ดีว่าที่เฟิงหรูชิงพูดมาล้วนถูกทั้งสิ้น
ตอนที่นายหญิงยังอยู่ จวนเฟิงอวิ๋นไม่ใช่จวนเฟิงอวิ๋นในตอนนี้
ตอนนั้นทุกคนล้วนเคารพกฎเคร่งครัด ไม่มีทางมีหมาหัวเน่าเช่นเหวินเฟิงปรากฏขึ้น
ตั้งแต่นายหญิงหายตัวไปพวกเขาเหล่านี้ก็ยุ่งกับการฝึกตบะและเครียดกับการตามหานายหญิง ส่งผลให้การจัดการดูแลหย่อนยาน
อย่างไรเรื่องเหล่านี้ผู้อาวุโสห้าเองก็มีส่วนผิด เขาเป็นคนยืนยันฐานะของถังอวี้ก่อน
ถ้าไม่มีผู้อาวุโสห้าโง่เง่านี่ ถังอวี้ก็ไม่มีทางมาวางอำนาจในจวนเฟิงอวิ๋นได้
ตอนนี้หลังจากผู้อาวุโสห้ารู้เรื่องก็สำนึกผิดเข้าไปถึงลำไส้แต่กลับสายไปเสียแล้ว
“คุณหนูใหญ่…” เหลยอวิ๋นเอ่ยถามสั่นๆ “พวกเราจวนเฟิงอวิ๋นทุกคนล้วนอยากพบคุณหนูใหญ่ ไม่ทราบว่าคุณหนูใหญ่จะไปจวนเฟิงอวิ๋นเมื่อใด?”
เฟิงหรูชิงยักไหล่ “ข้าเห็นแก่เสด็จแม่จึงยอมรับจวนเฟิงอวิ๋น นี่ไม่ได้แสดงว่าข้าจะยินยอมเสียสละเวลาฝึกตบะไปจวนเฟิงอวิ๋น”
เหลยอวิ๋นมองแผ่น
