น…มียาวิเศษเพียงชุดเดียวเท่านั้น จำต้องให้นางเป็นคนต้มไม่มีทางเลือก”
หากเป็นเมื่อก่อนคนพวกนั้นไม่มีทางกล้าจัดยาวิเศษเพียงชุดเดียวแล้วยังส่งให้ชิงเยียนฮูหยินแน่
แต่ตอนนี้…คนที่ตัดสินใจในตระกูลมู่ไม่ใช่นายท่านแล้ว
“แต่ทุกครั้งหลังจากดื่มยาแล้วข้ามักจะหลับไปหลายวันหลายคืน เกิดพลาดซุปไก่งวงของซู่อีจะทำอย่างไร? อีกอย่างข้าชอบยาที่ซู่อีต้มมากกว่า ไม่ทำให้ข้านอนนานเช่นนี้” แววตาท่านผู้เฒ่าเต็มไปด้วยความน้อยใจ
พ่าบ้านเฒ่าเอ่ยด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ทว่าหมอท่านนั้นของจวนเทียนเสินก็เคยพูดไว้ ยาที่ซู่อีฮูหยินจัดให้ท่านไม่สู้ที่เฉินชิงเยียนหามาให้ท่าน...”
หมอท่านนั้นของจวนเทียนเสินมีอำนาจสูงส่งในจวน คำพูดของเขาไม่มีผู้ใดไม่เชื่อถือ
เขาผู้นี้ยังเป็นคนซื่อตรง ไม่เคยพูดโป้ปด
ดังนั้นเมื่อเขาพูดเช่นนี้แล้วนายท่านรองย่อมเชื่ออย่างมิต้องสงสัย…
…
มู่หลิงเพิ่งจะประคองเฉินชิงเยียนไปที่หลังจวนก็มีร่างร่างหนึ่งที่คุ้นเคยมาขวางหน้าเขาไว้
ชายตรงหน้าผอมยิ่งนัก ใบหน้าหล่อเหลาซีดขาวราวกับไม่สบาย เขากวาดสายตามองเฉินชิงเยียนที่ถูกมู่หลิงประคองอยู่แล้วขมวดคิ้วเบาๆ “พี่ใหญ่ ท่านไปทำให้ท่านพ่อโกรธอีกแล้วหรือ?”
มู่หลิงสี
