้ไม่เข้าใจคำพูดคนเลยสักนิด…
“ช่างเถอะ แล้วแต่พวกท่าน ขอเพียงพวกท่านอย่าไปทำให้ท่านพ่อโมโหอีกเรื่องอื่นก็จะไม่ยุ่งด้วย แค่ก แค่ก” มู่ชิงอิ้นไอ ใบหน้าของเขาแฝงด้วยความอ่อนแอ จู่ๆ ก็หันไปมองเฉินชิงเยียน
“แม่นางเฉิน ที่สะใภ้ไปแล้วเจ้าก็ยึดครองตำแหน่งนี้ รอนางกลับมาไม่ช้าก็เร็วก็ต้อง…แค่กแค่กคืนกลับไป…”
สีหน้าเฉินชิงเยียนซีดขาว นางกำหมัดแน่น
เหตุใดกัน นางทุ่มเทมากมายขนาดนี้แล้วพ่อลูกตระกูลมู่คู่นี้ก็ยังคิดถึงแต่ซู่อีตลอด!
เป็นเพราะแม่ของนาง…ทำร้ายฮูหยินตระกูลมู่จนตาย? ความผิดทั้งหมดต้องให้นางแบกรับ?
นางเพียงแค่รักมู่หลิงเท่านั้น รักคนคนหนึ่ง…มีความผิดอะไร?
“ชิงเยียน”
มู่หลิงเห็นเฉินชิงเยียนหน้าซีดก็อยากจะพูดอะไรสักอย่างแต่ก็ไม่อาจเอ่ยปากได้
ซู่อี…ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องกลับมา
ริมฝีปากเฉินชิงเยียนขยับเผยรอยยิ้มขมขื่น
“ข้าไม่เป็นไร ท่านพี่หลิงข้าเพียงเสียใจเล็กน้อยเท่านั้น ท่านให้ข้าอยู่เงียบ ๆ คนเดียวสักพักก็ดีขึ้นแล้ว” มู่หลิงจ้องใบหน้าขื่นขมของเฉินชิงเยียนแล้วพยักหน้าในที่สุด เดิมก่อนที่เขาจะกลับมาก็อยากจะให้เฉินชิงเยียนไปอยู่ที่จวนอื่นของตระกูลมู่ เพื่อไม่ให้ซู่อีกับนางมีปัญหากัน ตอนนี้พอได
