งกำนัลของเจ้าจึงทอดทิ้งเจ้า และสุดท้ายก็ทอดทิ้งนางกำนัลของเจ้า?”
จื่อเยียนยกยิ้มเสียดสี “ข้าก็แค่ไม่อยากให้เจ้าช่วยคนตระกูลน่าหลานก็เท่านั้น”
“ดังนั้น ตอนที่ข้าจะไปช่วยพวกเขาแล้วเจ้าร่างกายอ่อนแอเป็นลมก็หลอกข้า?” ชิงหย่วนหลับตาลง
ตั้งแต่รู้ว่าหรงเยียนคือน่าหลานเยียนในใจของเขาก็เสียใจมาตลอด
เสียใจที่ตอนนั้นเหตุใดจึงไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยคนตระกูลน่าหลาน!
เช่นนี้แล้ว น่าหลานฉางเฉียนก็จะไม่ถูกคนเหยียดหยาม ทหารตระกูลน่าหลานก็ไม่ต้องบาดเจ็บล้มตายมากมายนับไม่ถ้วน!
เขาแค้นใจตนเองมากเพียงใดจื่อเยียนไม่มีทางที่จะไม่รู้!
หากไม่ใช่ท่านผู้เฒ่าน่าหลานตามมาทันเวลา เกรงว่าวันนั้นน่าหลานฉางเฉียนและคนอื่นๆ คงเสียชีวิตไม่ได้มีอยู่อีกแล้ว!
ตอนนี้กลับบอกเขาว่า ทั้งหมดนี่เป็นความตั้งใจของจื่อเยียน?
ชิงหย่วนอยากหัวเราะให้กับความโง่เขลาและความหลงผิดของตนเอง!
สุดท้ายเขาก็ยิ้มออกมา ยิ้มไปน้ำตาก็ไหลริน
“จื่อเยียน ทำไมเจ้าต้องหลอกข้า? ทำไม?”
“ในเมื่อเจ้าเลือกจะหลอกข้าแล้วเหตุใดจึงไม่หลอกต่อไป ทำไมต้องให้ข้ารู้ความจริงที่โหดร้ายนี่?”
เขาร้องตะโกนสุดเสียง นัยน์ตาแฝงด้วยความเจ็บปวด
เพื่อจื่อเยียน เขาทรยศนายหญิง!
เพื่อจื่อเยียน
