หายใจไม่ออกตาย…
“ท่านป้าฉิน จิ่นหลี่ตายแล้ว” ถังอิ่นจวนจะร้องไห้ออกมา ตาแดงๆ นั่นช่างน่าสงสาร
ฉินอี๋ใจอ่อน “ไม่เป็นไร ไปจับอีกตัวก็ได้แล้ว”
“…”
ในตอนนี้น่าหลานฉางเฉียนมีเพียงความรู้สึกเดียว เงินมากมายปลิวลอยไปอย่างไร้ค่าแล้ว
แต่นางหนูนี่มีภรรยาของตนปกป้องอยู่ เขาอยากจะขัดขวางก็ทำไม่ได้
ที่โชคดีที่สุดก็คือชิงเอ๋อร์กลับมาแล้ว ถังอิ่นจะไม่ได้อยู่จวนแม่ทัพนานนัก ต่อให้นางอยากจะก่อหายนะก็คงจะก่อหายนะไม่ได้มาก...
แต่น่าหลานฉางเฉียนวางใจได้ไม่นาน ชิงหลิงก็นั่งขับรถม้ามาคันหนึ่ง ลากของชิ้นน้อยชิ้นใหญ่เดินมาที่จวนแม่ทัพ
น่าหลานฉางเฉียนเห็นท่าทีชิงหลิงเช่นนี้ก็รู้สึกไม่ดีนัก เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย “แม่นางชิงหลิง นี่เจ้า…”
“ท่านแม่ทัพ องค์หญิงของบ่าวมีรับสั่ง เห็นคุณหนูถังอิ่นอยู่ที่จวนแม่ทัพอย่างมีความสุขมากจึงตั้งใจให้นางอยู่ต่ออีกหลายวันหน่อย”
จะได้สร้างสัมพันธ์กับคุณชายน่าหลานด้วย
แน่นอนว่าประโยคสุดท้ายนี้ชิงหลิงไม่ได้พูดออกไป นางเกรงว่าหลังจากพูดไปแล้วน่าหลานฉางเฉียนจะระเบิดอารมณ์รุนแรง
สีหน้าน่าหลานฉางเฉียนแข็งทื่อในทันที “เจ้าว่าชิงเอ๋อร์ให้นางพักที่จวนแม่ทัพ?”
“ใช่แล้วท่านแม่ทัพ” ชิงห
