ยตาของบรรพจารย์พุทธอารัมภะเป็นประกายคิดในใจเงียบๆ
เมื่อแสงจ้าสลายไปร่างของเจียงฉางเชิงก็ปรากฏขึ้นชุดคลุมพลิ้วไหวเส้นผมสีดำปลิวตามสายลมยังคงสงบนิ่งดังเดิม
เจียงฉางเชิงดูคล้ายจะสงบนิ่งแต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความตกใจอูซินกลับยังไม่ตาย!
เขาเพ่งมองไปเห็นอูซินปรากฏอยู่บนขอบฟ้าแต่ไหล่ขวากลับหายไปแล้วเลือดสดหยดไหลลงตามเสื้อผ้าที่ขาดวิ่นอูซินมองไปยังเจียงฉางเชิงที่อยู่ไกลออกไปสีหน้า
เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นเขาเหลือบมองไหล่ขวาของตนพบว่าตนเองไม่อาจฟื้นฟูแขนที่ขาดได้
มันคือพลังอันใดกันแน่อูซินรู้สึกประหลาดในใจเป็นดังที่คาดไว้คนผู้นี้ต่างหากที่เป็นปัญหาที่สุด!
เขาได้เห็นการต่อสู้ก่อนหน้านี้มั่นใจว่าเจียงฉางเชิงนั้นแข็งแกร่งกว่าบรรพจารย์พุทธอารัมภะดังนั้นต้องลงมือกับ
เจียงฉางเชิงก่อนเพียงแต่คาดไม่ถึงว่าตนจะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้
วิถีเซียนอย่างนั้นหรือ…
อูซินนึกถึงตำนานบางอย่างนัยน์ตาเปลี่ยนเป็นสีโลหิตผมยาวของเขาก็กลายเป็นสีโลหิตเช่นเดียวกันพลิวปลิวไสว
กลิ่นอายรอบกายเปลี่ยนเป็นชั่วร้ายอย่างผิดปกติ
เจียงฉางเชิงเลิกคิ้วขึ้นกลิ่นอายนี้ทำให้เขานึกถึงมหาจักรพรรดิกระดูกวิญญาณที่ถูกพลังแห่งอมตะกลืนกินจน
กลายเป็นความมืดมิด
มหาจักรพรรดิกระดูกวิญญาณก็ถูกสร้างขึ้นโดยโลกเทพ
ยุทธหรือว่าตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้โลกเทพยุทธได้สร้าง
มารร้ายอมตะที่ยังรักษารูปลักษณ์มนุษย์ไว้ได้แล้วเขารู้สึกว่าเป็นไปได้มากโลกเทพยุทธจะต้องไม่หยุด
