ตอนที่ 547 กั๋วซือหึงหวง (1)
หนานเสียนใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เขาเดินไปหาชิงน้อยช้าๆ สีหน้านิ่งเรียบ
“นี่คือ…” ชิงน้อยกลืนน้ำลายดังเอื๊อกฉีกยิ้มหวานหยด “ที่จริงข้าคิดว่าข้าสามารถอธิบายได้…”
มือของหนานเสียนจับหางชิงน้อยไว้ สีหน้าของเขานิ่งเรียบลากชิงน้อยออกไปด้านนอกราวกับลากงูที่ตายแล้วตัวหนึ่ง
“นายท่าน ท่านจะพาข้าไปที่ใดกัน ข้าไม่อยากกลายเป็นซุปงู ข้าไม่! องค์หญิงช่วยข้าด้วย อ๊า!”
หลังจากหนานเสียนจากไปเสียงร้องห่มร้องไห้ของชิงน้อยก็หายไปด้วย เพียงแต่น้ำเสียงเยือกเย็นและคมชัดยังดังอยู่ในอากาศไม่จางหาย ช่างโหดร้ายนัก
เฟิงหรูชิง “…”
นางได้แต่ไว้อาลัยให้ชิงน้อยสามวิมากไปกว่านั้นวิเดียวก็ไม่ได้
ใครให้งูชิงน้อยไม่มีตาเช่นนั้น รบกวนเรื่องดีๆ ของนางกับกั๋วซือ
…
วันต่อมา
เช้าตรู่
หลังเฟิงหรูชิงอาบน้ำแปรงผมเสร็จก็ได้ยินเสียงดังวุ่นวายจากนอกจวน นางสวมเสื้อแล้วเปิดประตูเดินออกไป
ทันทีที่ออกนอกประตูก็ได้เห็นถังจือกับบรรดาคนในทัพเลือดเหล็ก
คนเหล่านี้หลังจากเห็นนางก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ
“นายหญิง!”
เสียงเฮดังขึ้น หญิงสาวในทัพเลือดเหล็กทุกคนล้อมเข้ามา ล้อมนางไว้ตรงกลาง
“พวกเจ้ากลับมาแล้ว?” หลังเฟิง
