“เพราะว่าคนอื่นงดงามสู้นายหญิงไม่ได้ และไม่อ่อนโยนเท่านายหญิง ท่านเป็นเช่นนี้ทำให้พวกเราล้วนอยากแต่งงานกับท่าน…”
…
หนานเสียนเดินเข้าไปหลังจวนก็ได้ยินประโยคนี้ของหลิงอวิ้น และเฟิงหรูชิงในตอนนี้ยังโอบซ้ายกอดขวาแล้วยังยิ้มเจิดจ้า ทำให้แสงเย็นวาบฉายออกจากดวงตาของหนานเสียน
ชิงน้อยสะบัดหัวมุดออกมาจากด้านหลังหนานเสียน บนหัวของมันมีก้อนขนาดใหญ่กะพริบตามองค้าง
“นายท่าน ท่านรูปงามไม่พอหรือท่านยั่วยวนไม่พอ? องค์หญิงไม่ต้องการท่านแล้ว?”
อากาศรอบๆ หนานเสียนเย็นลง ชิงน้อยตกใจจนหดคอกลับไป ความน้อยใจแฝงอยู่ในแววตา
นายท่านดุร้ายเกินไปแล้ว ยุ่งไม่ได้…เห็นชิงน้อยปิดปากเงียบไม่พูดมากแล้วหนานเสียนจึงจะเบนสายตาไปทางเฟิงหรูชิง แววตาอ่อนหรี่ลง
เฟิงหรูชิงเองก็สังเกตถึงอะไรบางอย่าง นางเงยหน้าขึ้นร่างของชายหนุ่มที่สงบนิ่งดั่งสายลมก็ปรากฏในดวงตาทันที
“กั๋วซือ!” ภายใต้ความตื่นเต้นนางผลักหญิงสาวทั้งสองในอ้อมกอดออกจนเซอย่างไม่ทันระวัง รีบตรงไปหาหนานเสียน พุ่งเข้าสู่อ้อมกอดเขา
หนานเสียนยกมือขึ้นรีบรับร่างนางเอาไว้ มุมปากของเขายกยิ้มบางๆ
“ตื่นแล้ว?”
“ตื่นนานแล้ว” เฟิงหรูชิงยิ้มระรื่น นางเหลือบไปเห็นชิงน้อยที่
