คนนั้นจะวางยาพิษ ด้วยจิตใจที่ดีงามของนาง จะต้องห้ามไว้เป็นแน่!
ดังนั้น ความแค้นของคนรุ่นก่อน จะให้ทายาทมาชดใช้แทนไม่ได้
ชิงเยียนต้องลำบากเพราะบ้านสกุลมู่มานานหลายปี ทั้งยังให้กำเนิดและเลี้ยงดูลูก และภายใต้การขัดขวางของท่านพ่อ นางไม่มีทางได้เป็นเมียหลวง ต้องทนเป็นเมียน้อยต่อไป!
นางอดทนมามากขนาดนี้ ยังไม่พออีกหรือ
เหตุใดเวลาท่านพ่อได้สติ ถึงทำร้ายนางตามอำเภอใจ แม้แต่ซู่อี…ยังไม่เข้าใจถึงความยากลำบากของชิงเยียน ดึงดันจะให้เขาไล่นางไปให้ได้!
ชิงเยียนเสียสละเพื่อเขามามากมาย รักเขาถึงขนาดไม่เสียดายชีวิตตัวเอง! เขาไม่มีทางปฏิบัติกับนางอย่างไร้หัวใจได้!
หากเขาทำแบบนั้นจริง เขาก็ไม่ใช่คน!
“ช่างเถอะ” มู่หลิงยิ้มขื่นๆ “ข้าควรกลับแล้ว เจ้ารีบไปสืบเรื่องผู้หญิงคนนั้นซะ แล้วกลับมารายงานข้า”
“ขอรับ ประมุขน้อย”
หันอิงขานรับ แล้วหายตัวไปจากที่นั่น
มู่หลิงมองดูทิศที่ซู่อีจากไป เวลาผ่านไปสักครู่ เขาจึงละสายตา กลับหลังหันแล้วเดินจากไปอีกทาง
…
แคว้นหลิวอวิ๋น
ในท้องพระโรง
บรรยากาศสงบเงียบ
เงียบเสียจนไม่ได้ยินเสียงใดๆ
ทุกคนต่างมองดูผู้หญิงที่นั่งอยู่เคียงข้างเฟิงเทียนอวี้ด้วยความตะลึง แววตาแสดงออกถึงความตกใจและงุนงง
หญิงในชุดเต็มยศ งดงามเหนือผู้ใด ดูเหมือนเมื่อสิบกว่าปีก่อน ช่างน่าเกรงขาม เป็นใหญ่เหนือผู้คน
“ขุนนางทั้งหลาย การว่าราชกิจเช้านี้ ข้าขอประกาศให้ทุกคนรู้ว่า ฮองเฮาของข้า…กลับมาแล้ว!”
เสียงของเข
