ี่แท้ ท่านก็ใจร้ายกับข้าได้ถึงเพียงนี้” รอยยิ้มของนางนั้นแฝงไปด้วยความประชดประชัน “ข้านึกว่าเราจะอยู่ด้วยกันไปตลอดชีวิต ข้าก็เลยยอมเสี่ยงอันตรายไปท้าทายเฟิงหรูชิง ข้าก็ยังไปกับท่าน แล้วทำไมตอนนี้…เยื่อใยสักนิดท่านกลับไม่มีให้ข้าเลยหรือ”
สายตาของหลิ่วอวี้เฉินมองจ้องไปที่ใบหน้าของถานซวงซวง
ในท้ายที่สุดเขาก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ก่อนจะตบไหล่นางเบาๆ
“ซวงซวง หากว่าเจ้าไม่มีที่ให้ไป ข้าจะยกที่แห่งนี้ไว้ให้เจ้าพักอาศัย ต่อไปเราก็ต่างคนต่างอยู่ หากเจ้าได้เจอกับใครคนอื่น เจ้าก็แต่งงานกับเขาเถอะ”
ถานซวงซวงตกตะลึง นางแค่นหัวเราะออกมาสองที น้ำตาไม่หยุดไหลจนถึงตอนนี้ ดวงตางามนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทุกข์ใจ
“ท่านพูดออกมาได้ ไม่พูดอะไรเลยยังดีเสียกว่า อะไรคือการบอกให้ข้าไปแต่งงานกับคนอื่น ข้าอยู่กับท่านมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย จนถึงตอนนี้ก็จะเป็นเวลาห้าปี ห้าปีเลยนะ ชีวิตของคนเรา จะมีช่วงเวลาห้าปีตั้งเท่าไหร่ หลิ่วอวี้เฉิน ทำไมท่านถึงใจร้ายได้ถึงเพียงนี้”
เมื่อพูดจนถึงประโยคสุดท้าย เสียงของถานซวงซวงนั้นก็แหบพร่า น้ำเสียงนั้นควบคุมความเศร้าไว้ไม่อยู่
ในเมื่อสุดท้ายจะไม่ได้อยู่ด้วยกัน แล้วทำไมปีนั้นเขาถึงได้เป็นฝ่ายเข้าหานาง
ตอนนี้นางอายุจะยี่สิบแล้ว จะไปหาใครได้อีก แถมยังไม่มีอำนาจใด อย่างมากสุดก็ไปเป็นนางสนม
ในตอนนั้น นางไม่ต้องการจะเป็นนางสนมของหลิ่วอวี้เฉิน ไม่อยากจะอยู่กับเขาแบบไร้ตัวตน แต่ในตอ
