ม่ออกมาข้าก็ลืมไปแล้ว หลายปีที่ผ่านมา เจ้าจงใจทำลายลูกสาวข้าอย่างไรบ้าง ก็เห็นกันอยู่ว่าเจ้ามอมเมาให้นางไปทำเรื่องต่างๆ แล้วสุดท้ายก็โยนไปให้เป็นความผิดนาง แต่ตัวเจ้าเองกลับกลายเป็นคนดี” น่าหลานเยียนยิ้มเย็นยะเยือกกล่าว “เป็นเช่นนี้ ตอนนี้เจ้าจึงยังตายไม่ได้!”
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงน่าเกรงขามและเคร่งขรึม “ทหาร มาจับตัวเฟิงหรูซวงไปมัดไว้ที่ประตูเมือง นำเรื่องที่นางทำไว้ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา พูดออกมาให้หมดทีละเรื่อง ข้าต้องการคืนความยุติธรรมให้กับคนที่นางเคยทำร้ายไว้!”
หลายปีที่ผ่านมา นางหายไปจากชีวิตของชิงเอ๋อร์ จึงทำให้ชิงเอ๋อร์ถูกเลี้ยงดูมาเช่นนั้น แถมยังได้รับความไม่เป็นธรรมมากมาย
ดังนั้น ผู้หญิงคนนี้ที่ทำร้ายเฟิงหรูชิง นางไม่มีวันยอมปล่อยไปแน่!
เฟิงหรูซวงตื่นตระหนก “ไม่ ท่านทำกับหม่อมฉันแบบนี้ไม่ได้…ไม่ได้!”
ทันทีที่สิ้นคำพูดสุดท้าย นางก็ถูกลากออกไปอย่างรุนแรงทันที
เหลือไว้เพียงเสียงตะโกนที่แหบแห้ง ภายใต้แสงตะวันยามบ่ายที่เนิ่นนาน…
เฟิงหรูชิงยังไม่ทันละสายตากลับมา นางก็สัมผัสได้ถึงแววตาที่ซับซ้อนคู่หนึ่ง
เมื่อมองตามสายตาคู่นั้นไป ทันใดนั้น ใบหน้าละมุนละไมราวกับหยกของชายหนุ่มก็ปรากฏขึ้นดวงตาของนางหรี่ตาลงเล็กน้อย เสียงสัญญาณเตือนดังลั่นอยู่ภายในใจ
เป็นไปดั่งคำของหลิวลี่จริงๆ คนชั่วอย่างหลิ่วอวี้เฉินจะมายืนจ้องจวนองค์หญิงของนางตั้งแต่เช้าจรดเย็นทำไมกัน
“หลิวลี่ ช่วงนี้เสี่ยวอิ่นไม่ไ
