ว้ใจเจ้าที่สุด เจ้าช่วยข้าดูแลเขาได้หรือไม่”
สีหน้าจ๋อยๆ ของถังอิ่นหายไป กลับกลายเป็นรอยยิ้มแห่งความปีติยินดี
“ได้สิเสี่ยวชิง”
เสี่ยวชิงพูดว่ามีแค่นางเท่านั้นที่เสี่ยวชิงไว้ใจที่สุด
แสดงให้เห็นว่า นางมีความสำคัญในใจของเสี่ยวชิงมาก
ผู้เฒ่าน่าหลานที่อยู่ข้างๆ “…”
น่าหลานฉางเฉียน “…”
คิดไม่ถึงว่าในใจของชิงเอ๋อร์ พวกเขาจะสู้เด็กคนนี้ไม่ได้
มีเพียงน่าหลานจิ้งเท่านั้นที่ได้ยินคำพูดของเฟิงหรูชิงแล้ว หันหน้าไปมองถังอิ่น
ใบหน้าอันเย็นชาของเขาปรากฏรอยยิ้มเล็กๆ ที่ยากจะสังเกต
“เจ้าดูคุ้นๆ นะ” น่าหลานฉางเฉียนขมวดคิ้ว มองดูถังอิ่นด้วยแววตาสงสัย “อ้อ จริงด้วย ข้านึกออกแล้ว ตอนนั้นเป็นเจ้าเองสินะ…ที่ทำประตูจวนแม่ทัพของข้าพัง”
ถังอิ่นตัวแข็งทื่อ
เฟิงหรูชิงมองถังอิ่นด้วยความลังเล “ประตูจวนแม่ทัพ…เจ้าเป็นคนทำ? เจ้าบอกว่าเชียนหนิงเป็นคนทำไม่ใช่หรือ”
ตอนนี้ผู้เฒ่าฉินก็จำถังอิ่นได้เช่นกัน “ข้าก็นึกออกแล้ว เจ้าถอนต้นไม้โบราณหน้าประตูบ้านข้าไป อ้างว่าจะเอาไปให้คนอื่นเป็นของขวัญ”
ถังอิ่นเกือบจะร้องไห้ออกมา “เปล่านะ ข้าเปล่า เชียนหนิงเป็นคนทำต่างหาก ไม่ใช่ข้า! เสี่ยวชิง เจ้าต้องเชื่อข้านะ ข้าไม่ใช่คนแบบนั้น!”
จะทำอย่างไรดี ถ้าเสี่ยวชิงรู้เข้าต้องคิดว่านางไม่ใช่กุลสตรี ต้องไม่ชอบนางแน่ๆ เลย?
ทั้งๆ ที่นางพยายามไม่ทำตัวเด่นเวลาอยู่ต่อหน้าเสี่ยวชิงมานานแล้ว เหตุใดคนพวกนี้จู่ๆ ถึงจำหน้านางได้
ช่วยทำเป็นมองไม่เห
