งน่าหลานเยียน…
“เสด็จแม่” เฟิงหรูชิงเกาะไหล่ของน่าหลานเยียน “ในเมื่อนางคิดว่าพวกเราคือคนชั่ว อย่างนั้นคนชั่วอย่างเราควรจะทำอย่างไรดี”
จื่อเยียนมึนงง ส่งสายตาไม่เข้าใจมองไปยังเฟิงหรูชิง
คนพวกนี้ต้องการบังคับให้นางหมั้นหมายกับน่าหลานจิ้งอย่างนั้นหรือ
ทำไมพวกเขาจึงกล้าทำต่อหน้าชิงหย่วน
อย่างไรก็ตาม คนที่จิตใจชั่วร้ายอย่างเฟิงหรูชิง ไม่มีอะไรที่นางทำไม่ได้ทั้งนั้น
ใบหน้าของนางแสดงถึงความหมดหวัง มองไปยังน่าหลานเยียนด้วยความไม่เข้าใจ โดยไม่แม้แต่จะหันไปมองเฟิงหรูชิง
“ฮองเฮา หม่อมฉันเพียงแค่มาเพื่อแสดงความรู้สึกผิด ไม่ได้มีเจตนาใดแอบแฝง หม่อมฉันไม่คิดว่าพวกท่านจะคิดไปไกล หากหม่อมฉันทำให้พวกท่านไม่สบายใจ หม่อมฉันกับชิงหย่วนก็จะกลับจวนเฟิงอวิ๋นและไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าพวกท่านอีก”
คำว่าจวนเฟิงอวิ๋นที่นางเอ่ยออกมาคร่าวๆ กลับระบุฐานะของคนอย่างชิงหย่วนได้
ร่างกายของชิงหย่วนแข็งทื่อ เหมือนรากงอกมาติดกับพื้น จื่อเยียนดึงแล้วดึงอีกก็ไม่สามารถทำให้เขาขยับได้ เมื่อมองไปก็เห็นว่าสายตาของชายหนุ่มนั้นจ้องไปที่น่าหลานเยียน
หน้าผากของชายหนุ่มมีเหงื่อผุดออกมา เขาสัมผัสได้ถึงพลังที่มืดมนจากน่าหลานเยียน จึงอยากจะแก้ต่างให้จื่อเยียน
น่าหลานเยียนส่งสายตาเย็นชาไปหาเขา น้ำเสียงเย็นยะเยือกขัดเขาที่กำลังจะพูด “เจ้าหุบปากไปซะ!”
ชิงหย่วนคุ้นเคยกับคำสั่งของน่าหลานเยียน เมื่อนางออกคำสั่งเขาก็ปิดปากเงียบทันที ไม่กล้าพูด
