ี้ข้าเลยยกน่าหลานจิ้งให้นาง ใครเลยจะรู้ว่า น่าหลานจิ้งเป็นคนลุ่มหลงในความรัก พอเขาหลอกนอนกับนางเสร็จก็ทิ้งนางไป สุดท้ายพอนางตามตอแยเขา เขาก็วางยาพิษนางจนทำให้นางเป็นใบ้ และยังทำให้นางเสียโฉม! ข้าสงสารนางจึงให้นางคอยติดตามข้ามาตลอด”
ชิงหย่วนเป็นคนที่ถ้ารักใครแล้ว จะไม่สืบดูภูมิหลังของคนคนนั้น
ดังนั้น นอกจากการที่เขารู้ว่าจื่อเยียนเคยมีคู่หมั้นมาก่อน เรื่องอื่นๆ เขาไม่เคยให้ใครช่วยสืบให้เขาเลย
อีกอย่างการที่สองแคว้นยกเลิกการหมั้น แคว้นหลงอ้าวไม่มีทางป่าวประกาศให้คนรู้
สกุลน่าหลานเองก็รู้สึกเสียหน้าจากการถูกถอนหมั้น จึงไม่ได้บอกให้ใครรู้
จึงทำให้…จนบัดนี้ยังไม่มีใครรู้เหตุผลที่มีการถอนหมั้น
“คนสกุลน่าหลาน เป็นถึงแม่ทัพเจิ้นกั๋ว[1] จะมีลูกหลานขี้แพ้แบบนี้ได้อย่างไร” ชิงหย่วนขมวดคิ้ว แววตาดูเหยียดหยาม
หากเขารักใครสักคน เขาไม่สนใจฐานะของอีกฝ่ายแน่นอน และไม่มีทางแตะต้องกายของหญิงผู้นั้นก่อนแต่งงานเด็ดขาด
คนเลวทรามอย่างน่าหลานจิ้ง ไม่สมควรได้รับความช่วยเหลือ!
เมื่อคิดถึงสิ่งที่นางกำนัลที่มีผ้าคลุมหน้าคนนั้นเคยเผชิญมา ชิงหย่วนส่ายหน้า มีท่าทีสงสาร “แม่นางคนนั้นช่างน่าเวทนายิ่งนัก การเจอกับผู้ชายเลวๆ ทำให้นางต้องประสบเคราะห์กรรมเช่นนี้”
จื่อเยียนหลับตาลงเพื่อปิดบังแววตาอันชั่วร้าย
เมื่อนางลืมตาขึ้น แววตาของนางก็ดูอ่อนโยนและมีความสุข
“ชิงหย่วน เจ้าไม่เข้าใจโลกนี้เลยสักนิด นางกำนัลของข้าคนนั้น
