งถึงความเหยียดหยามอย่างเห็นได้ชัด
“ท่านบอกว่านาง…ส่งหญ้าวิเศษระดับห้ามาให้จวนเฟิงอวิ๋นเช่นนั้นหรือ น่าขันสิ้นดี!”
คนสกุลถังสีหน้าสลดลง ความหวังสุดท้ายที่เพิ่งก่อเกิดขึ้น สุดท้าย…ก็มลายหายไปกับตา
แต่ว่า…
คำพูดของผู้พิทักษ์จวนเฟิงอวิ๋น เหตุใดจึงได้บังเอิญตรงกับหรงเยียน
ประกอบกับคนเหล่านี้ที่คอยติดตามหรงเยียนมาตลอด…
ทันใดนั้น เมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ข้อนั้นขึ้นมา สายตาของทุกคนก็จับจ้องไปยังหรงเยียน
“อ้อ ใช่…” เฟิงอิงยิ้มเย็นยะเยือกที่มุมปาก “นายหญิงของจวนเฟิงอวิ๋น มีชื่อว่าหรงเยียน และยังมีอีกชื่อ คือน่าหลานเยียน!”
คราวนี้ นายหญิงได้พาพวกเขามายังสกุลถัง เพื่อให้เห็นว่านางไม่อยากปิดบังอีกต่อไป
ดังนั้น พวกเขาก็ไม่จำเป็นจะต้องปิดบังอีกแล้ว!
เพราะ…จะไม่เปิดโอกาสให้ใครทำร้ายนายหญิงอีกต่อไป!
…
คอของถังลั่วนั้นแห้งผาก เขาค่อยๆ หันไปหาน่าหลานเยียน ความหวังสุดท้ายของเขาได้ดับสิ้นไป
เยียนเอ๋อร์คือ…นายหญิงของจวนเฟิงอวิ๋นอย่างนั้นหรือ
นายหญิงที่สูงศักดิ์ จนคนสกุลถังอย่างเขาไม่อาจเอื้อมถึง
“เยียนเอ๋อร์ หากว่าเจ้าเป็นเพียงคนธรรมดา…คงดีไม่น้อย…” เขาค่อยๆ หลับตาลงอย่างเจ็บปวดใจ
คนที่เขารัก คือเยียนเอ๋อร์ที่เป็นคนธรรมดา แม้ว่านางจะไม่สามารถฝึกตบะได้ เขาก็จะปกป้องนาง
หากรู้ก่อนว่านางคือนายหญิงแห่งจวนเฟิงอวิ๋น เขาคง…ไม่บังอาจไปแตะต้องนาง
ความรักของเขานั้นบริสุทธิ์ เขาชอบหรงเยียนในแบบที่นางเป็น ไม่เกี่ยว
