วนเฟิงอวิ๋น แย่งเรือนของคุณหนูใหญ่ สั่งการยอดฝีมือจวนเฟิงอวิ๋นตามอำเภอใจ ทว่าเอายาของจวนเฟิงอวิ๋นไปวางยาพิษเจ้าบ้านจวนเฟิงอวิ๋น ทั้งยังใช้ยอดฝีมือจวนเฟิงอวิ๋น…ไปสังหารคุณใหญ่ที่แท้จริงของพวกเขาอีกด้วย!
คนเราไร้ยางอายก็ต้องมีขีดจำกัด
จนกระทั่งได้พบถังอวี้ เขาค่อยเข้าใจว่า คนผู้หนึ่งไร้ยางอายได้ถึงขนาดไหน!
“ถังอวี้” หรงเยียนยิ้มเย็นมองถังอวี้ “นี่คือคำที่เจ้าบอกว่าดูแลข้ามาสิบปีอย่างนั้นหรือ ที่เจ้าดูแลข้าคือการขโมยแย่งชิงของที่ข้าเก็บไว้ให้ลูกสาวอย่างนั้นหรือ การดูแลของพวกเจ้าก็คือบีบบังคับกักขังข้าไว้ในตระกูลถัง พรากข้าจากสามีและลูกอย่างนั้นหรือ”
ถังอวี้กำหมัดแน่น ทว่าไม่อาจต้อบโต้กลับไปได้สักประโยค
นางผิดหรือ
ไม่ นางไม่ผิด!
นางก็แค่อยากได้อำนาจและอยู่ในตำแหน่งที่สูงขึ้นเท่านั้น
นางขโมยป้ายคำสั่งจวนเฟิงอวิ๋นมาได้ด้วยความสามารถของตัวเอง หลอกเอายาจากหรงเยียน นางก็อาศัยความสามารถของตัวเองหลอก! นางทุ่มเทพลังและลำบากเพื่อการนี้ นางผิดตรงไหนกัน
ความผิดเดียวของนางก็คือ ไม่กำจัดหรงเยียน
ไม่ว่าจะเป็นคนของจวนเฟิงอวิ๋น หรือผู้มีอิทธิพลของเมืองเยว่ ในเวลานี้ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากสักประโยค
ทว่าใจพวกเขาลนลานอย่างยิ่ง สายตาที่มองถังอวี้สุมไปด้วยเพลิงโทสะ
“ถังอวี้ เจ้ากล้าหลอกพวกข้า!” โทสะของเยว่ปู้สงพุ่งปรี๊ดสูงขึ้นในบัดดล เหมือนทำเช่นนี้เขาก็จะสามารถสะกดความสั่นในหัวใจไว้ได้
“ข้าว่าตระกูลถังของเจ้า
