นๆ “นางหนู เมื่อครู่เจ้าบอกว่า เขาเป็นพ่อของใครกัน”
ถังอิ่นกะพริบตา “เสี่ยวชิง”
ปัง!
เพลิงโทสะของหงส์ขาวแผดไปทั่วในบัดดล
อุณภูมิในอากาศสูงขึ้นมากหลายส่วน
“ใครแตะต้องเขา ใครกัน” มันโมโหจนแทบระเบิดแล้ว “กระทั่งพ่อตาของหนานเสียนยังกล้าลงมือ ใครกันที่ทำร้ายเขาเป็นเช่นนี้ รีบออกมารับความตายซะเถอะ!”
หากซู่อีรู้ว่า ทั้งๆ ที่มันมาถึงแล้วยังปล่อยให้พ่อตาหนานเสียนได้รับบาดเจ็บอีก แล้วนางรู้สึกว่ามันไร้ประโยชน์ ภายหน้าไม่โปรดปรานมันอีกแล้วจะทำอย่างไร
เฟิงเทียนอวี้สีหน้าหมดอาลัย “…”
พ่อตาหนานเสียนหรือ
เขาไม่อาจยอมรับ!
ไม่ง่ายเลยกว่าจะพบเยียนเอ๋อร์ ยังไม่ได้ทันเสพความสุขที่ครอบครัวพร้อมหน้า ลูกสาวก็จะถูกคนพาตัวไปอีกแล้วหรือ
งานแต่งงานนี้ เขาไม่เห็นด้วย!
สีหน้าเยว่ปู้สงเปลี่ยนไป น้ำเสียงสั่นเครือ “หนานเสียนที่เจ้าพูดถึงคือ คนของจวนเทียนเสินผู้นั้นหรือ”
หงส์ขาวขมวดคิ้ว
“จวนเทียนเสินอันใด”
เยว่ปู้สงค่อยคลายใจลง
ยังดีที่ชื่อเหมือนกันก็เท่านั้นเอง ท่านผู้นั้นของจวนเทียนเสินจะชอบธิดาฮ่องเต้องค์หนึ่งได้อย่างไร
“พวกคนที่จวนเทียนเสินนั่นล้วนเป็นขยะ ชั่วชีวิตนี้หนานเสียนบ้านข้าไม่มีทางเป็นคนของจวนเทียนเสิน!” หงส์ขาวร้องหึคำหนึ่ง “พวกเขามาขอร้องต่อหน้า หนานเสียนก็ไม่เคยกลับไปสักครั้ง คนกลุ่มนั้นไม่คู่ควรบอกว่าหนานเสียนเป็นคนของจวนเทียนเสินเช่นกัน”
จวนเทียนเสินเป็นขยะ ทำร้ายซู่อีจนเสียใจร้องไห้ ช้าเร็วสักว
