ียบ เยือกเย็นและสูงส่งดั่งเดิม
แต่ไม่รู้เพราะอะไร ครั้นเห็นสีหน้าเรียบเฉยของบุรุษรูปงาม หัวใจคนทั้งหลายล้วนสั่นไหว แม้กระทั่งจงฝูที่เมื่อครู่ยังกำเริบเสิบสานก็ไม่พูดอะไรทั้งนั้น
ความนิ่งสงบปกคลุมอยู่เป็นเวลานาน
เจินเฉิงเตี๋ยนิ่งงัน พลังของท่านพ่อแข็งแกร่งมาก นางรู้ดี
ท่านพ่อผู้เข้มแข็งมากขนาดนี้ กลับไม่อาจตอบโต้กระบวนท่าเดียวของอีกฝ่ายได้
ร่างกายนางอ่อนยวบ ร่วงลงพ้น สีหน้าสิ้นหวัง
“ข้าอยากรู้…” น้ำเสียงของเจินเฉิงเตี๋ยแหบพร่าอยู่บ้าง “น่าหลานเยียนผู้นั้น…มีความมสัมพันธ์อันใดกับเจ้า”
หนานเสียนสีหน้าเย็นชา “นางคือมารดาของชิงเอ๋อร์”
นางคือมารดาของชิงเอ๋อร์ เขาไม่ยอมให้ใครก็ตามทำร้ายนาง!
เจินเฉิงเตี๋ยหน้าคล้ำราวถ่าน ไม่โต้แย้ง ไม่เอ่ยมากความอีก ความสำนึกเสียใจกัดกินอยู่ในหัวใจของนางมาแต่แรก ทำให้นางเจ็บจนทนไม่ไหว
หากว่า…
หากว่าสามารถย้อนเวลามาอีกครั้งได้
นางในวัยสาวจะไม่ชอบกู้เจิ้นหยาง
ยิ่งไม่…ไม่ไปไล่ฆ่าน่าหลานเยียน
น่าเสียดายที่โลกนี้ไม่มีคำว่าถ้าหาก ความผิดที่นางก่อก็ต้องยอมรับชะตากรรม…
เจินเฉิงเตี๋ยเหม่อมองศพผู้เฒ่าห้า ขมขื่นเต็มกลืน
ปีนั้นนางไล่ฆ่าน่าหลานเยียน ก็ได้รับคำอนุญาตจากท่านพ่อ อย่างไรก็เป็นคนของพรรคเภสัชเทพ ไม่เคยเห็นเรื่องของโลกปุถุชนอยู่ในสายตา
ท่านพ่อในเวลานี้ก็คงเสียใจเช่นกันสินะ…
“กู้เจิ้นหยาง ตอนนั้นข้าไม่ได้ตัวเจ้า เจ้าก็ไม่ได้ครอบครองน่าหลานเยียนเช่นกัน ฮ่าฮ่าฮ่า
