บเดียวก็จำนางได้
ร่างกายเฟิงหรูชิงกองอยู่บนพื้น น้ำตาไหลออกจากหางตา ผสมรวมกับน้ำเหงื่อไหลลงสู่พื้นดิน
“ท่านแม่!”
ในจิตวิญญาณของนาง มีเสียงร้อนรนของฝูเฉินดังขึ้น ช่วยปลุกสตินางอยู่บ้าง
เฟิงหรูชิงพยายามลุกขึ้น ร่างกายกลับไร้เรี่ยวแรง นอนอยู่บนพื้น สูญเสียพลังทั้งหมด
“ข้าไม่อาจ…”
ไม่อาจล้มไปแบบนี้
ยังมีน่าหลานเยียน รอให้นางช่วยอยู่!
หากกระทั่งนางยังยอมแพ้แล้ว จะมีใครช่วยน่าหลานเยียนเล่า
เฟิงหรูชิงกดมือลงที่พื้นแรงๆ ดึงพลังเสี้ยวสุดท้ายในจุดตานเถียนส่งเข้าไปในยาวิเศษ
พลังกระแสสุดท้ายนี้เสมือนน้ำทิพย์รดรินลงไป ดอกตูมที่ปิดสนิทอยู่ค่อยๆ ผลิออกเป็นกุหลาบแดงสดใส
ร่างกายเฟิงหรูชิงหมอบลง นอนแนบนิ่งบนพื้น
ในที่สุดยาวิเศษเม็ดแรกก็สำเร็จเสียที
แต่ยังมียาวิเศษระดับห้าตัวอื่นๆ อีก ไม่รู้ว่าถังจือจะหามาได้หรือไม่
สวบ!
เสี้ยวขณะที่เฟิงหรูชิงกำลังจะหมดสติไป คล้ายเห็นกระบี่ดำเล่มหนึ่งพุ่งเข้าหา แทงเข้าสู่หน้าอกนางหนักๆ
ความเจ็บปวดทำให้นางสั่นเทิ้มไปทั้งร่าง สติฟื้นคืนกลับมาแล้ว
กระบี่เล่มนั้นไม่ใช่ของที่ฝูเฉินกินเข้าไปได้ ผลคือถูกนางดึงเข้ามาแล้ว กระบี่ดำโบราณที่ไม่มีประโยชน์อันใด
ต่อมานางทิ้งกระบี่ดำไว้ในช่องว่าง ทำไมจู่ๆ กระบี่เล่มนี้ถึงทำร้ายนางกัน
เฟิงหรูชิงลืมตาขึ้น นางลูบอกตัวเอง พบว่าไม่มีอะไรที่หน้าอกทั้งนั้น กระทั่งรอยแผลยังไม่มี
แต่เมื่อครู่นางไม่ได้ดูผิดไปแน่ๆ
กระบี่ดำจู่โจมใส่นางจริงๆ !
ค
