ใบหน้าถังลั่วอาบไปด้วยน้ำตา
เขาลุกขึ้นมา เดินไปทางหรงเยียน
เขาเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ถูกเฟิงหรูชิงเตะกระเด็นอีกครั้ง
คราวนี้เขาพยายามหยัดกายหลายครั้ง ยังไม่อาจลุกขึ้นได้ พลังทั้งหมดเหือดหายไปจนสิ้นแล้วในชั่ววูบ สิ่งที่ตามมาด้วยยังมีหัวใจที่หยุดนิ่งพร้อมกับการจากไปของหรงเยียน…
ถังอิ่นก้าวออกมา จับมือเฟิงหรูชิงเบาๆ คิดบอกกับนางว่า ไม่ว่าเวลาไหน นางก็อยู่ข้างเดียวกับเฟิงหรูชิง
ไม่เกี่ยวข้องกับคนอื่น เพียงเพราะอีกฝ่ายคือเฟิงหรูชิง!
“พวกเราไป”
เฟิงหรูชิงไม่มองคนเบื้องหลังอีกสักนิด นางเดินตามติดเฟิงเทียนอวี้ออกไป
“อิ่นเอ๋อร์”
ถังอู่อึ้งเล็กน้อย ก่อนจะตระหนักได้เรียกถังอิ่นไว้
ถังอิ่นชะงักฝีเท้าลง ยืนหันหลังเอ่ยกับคนด้านหลังว่า
“ข้าคิดมาตลอดว่าคนตระกูลถังก็แค่เห็นแก่ตัว กลัวตายเท่านั้น อย่างไรความรู้สึกเหล่านี้ก็คือเรื่องธรรมดาของมนุษย์ ข้าไม่อาจออกความเห็นมากความ แต่ตอนนี้…ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตระกูลถังทำลงไป เกินกว่าที่ข้าจะรับได้แล้ว”
เพื่อรั้งหรงเยียนไว้ ไม่เสียใจที่ทำให้นางเสียความทรงจำ ซ้ำยังวางยาพิษนาง ตระกูลถังที่น่ากลัวเช่นนี้ กลับเป็นตระกูลของนาง
“ดังนั้น…” เสียงของถังอิ่นหาสดใสเหมือนเคย แฝงไปด้วยความหนักแน่นและเย็นชา “ภายหน้า ข้าจะไม่กลับมาอีกแล้ว เสี่ยวชิงจะจัดการกับตระกูลถังอย่างไร ข้าก็ไม่สนใจ พวกท่านรักษาตัวเองให้ดีเถอะ”
นางอยู่ตระกูลถังมาหลายปี หากบอกว่าไม่รู้สึกอะไรเลยสักน
