ใส่ใจอะไรทั้งนั้น ก็อึ้งงันไปแล้ว
ถึงพวกเขาไม่เคยไปหลังเขามาก่อน แต่รู้ว่าตอนที่แม่นางผู้นั้นมาอยู่ตระกูลถังยังดีๆ อยู่เลย ไม่นานก่อนหน้าก็มีคนเห็นนางเดินลงมาจากเขา…
ระยะเวลาสั้นๆ ไม่กี่เดือน ไฉนเปลี่ยนไปได้น่าอนาถถึงเพียงนี้
ริมฝีปากถังซื่อสั่นเทา เขาชี้ถังลั่ว เอ่ยปากไม่ออก
เฟิงหรูชิง…เป็นคนของคุณชายหนานเสียนเชียวนะ!
ถังลั่วทำไมถึงกล้า…กล้าทรมานมารดาผู้อื่นจนตกอยู่ในสภาพเลวร้ายเยี่ยงนี้กัน!
หากหรงเยียนไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ อยู่ดีมีสุขมาสิบปี ตระกูลถังของพวกเขายังพอรักษาไว้ได้ แต่ตอนนี้…หัวใจทุกคนต่างเต้นตุบตับ
ครั้งนี้ตระกูลถังคงจบสิ้นแล้ว!
ตอนแรกถังซื่อยังคิดโต้แย้ง มาตอนนี้สติอื้ออึง ไม่กล้าขยับสักเล็กน้อย ร่างกายสั่นเทิ้มมาจากความหวาดกลัวในจิตใจ
“ฮองเฮา!”
นับตั้งแต่พวกถังจือรู้ว่าน่าหลานเยียนยังมีชีวิตอยู่ ก็อยากเจอนางจนแทบทนไม่ไหว เพียงแต่ชั่วขณะที่ได้พบน่าหลานเยียน ความยินดีทั้งหมดของพวกนางแปรเปลี่ยนเป็นโทสะ
นั่นคือฮองเฮาของพวกนาง คนที่เคยนำพวกนางออกสนามรบ องอาจกล้าหาญ ตอนนี้กลับเป็นเสมือนตุ๊กตาแตกสลาย นอนสงบไร้กลิ่นอายชีวิตในอ้อมกอดของเฟิงเทียนอวี้
