เยียบ “นางคือสาวใช้ที่ถังอวี้พามาจากตระกูลถัง”
“ถังอวี้หรือ ศิษย์ของท่านเจ้าบ้านผู้นั้นหรือ” เงาร่างเหลยอวิ๋นตรงดิ่งเข้าไปในศาลาอย่างว่องไว เขาดึงคอเสื้อสาวใช้โดยไม่ลังเลสักเล็กน้อย โยนนางออกไปเสียงดังตุบ “ไม่ว่าใครก็ตาม ไม่อนุญาตให้เข้าไปในสวนเฟิงชิงเด็ดขาด! นี่คือกฎของจวนเฟิงอวิ๋นเรา! เฟิงอิง กฎของจวนเฟิงอวิ๋นเจ้ายังลืมไปด้วยหรืออย่างไร ใครอนุญาตให้นางเข้ามา”
เขาโมโหยกใหญ่ ดวงตาคมกริบมองสาวใช้ที่อยู่บนพื้นด้วยสายตาเย็นยะเยือก หาได้มีความสงสารไม่
สาวใช้ตะลึงเล็กน้อย รอนางได้สติกลับมา ก็รีบตะกายลุกขึ้น ปัดฝุ่นดินที่ชุด แค่นเสียงหึคำหนึ่ง “จะตีสุนัขก็ต้องดูเจ้าของ ข้าคือสาวใช้ของคุณหนูใหญ่ เจ้าทำกับข้าเช่นนี้ รอคุณหนูกลับมา นางต้องขับเจ้าออกจากจวนเฟิงอวิ๋นแน่!”
ระยะนี้ถังอวี้เสพสุขแสดงอำนาจอยู่ในจวนเฟิงอวิ๋น ส่วนนางถือว่าตนเป็นสาวใช้ประจำตัวของถังอวี้ ก็ไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเช่นกัน
“ฮ่าฮ่าฮ่า!” เหลยอวิ๋นที่เดือดดาลสุดขีดกลับระเบิดเสียงหัวเราะ เขายิ้มเย้ยหยัน หันมองเฟิงอิง “เจ้าตอบข้ามา ใครอนุญาตให้นางเข้ามากันแน่”
เฟิงอิงคุกเข่าข้างเดียว สีหน้าสงบนิ่ง “ผู้อาวุโสใหญ่ วันนั้นท่านผู้อาวุโสห้าเข้าไปเขตแดนต้องห้ามเพื่อตามหาท่าน ถังอวี้ก็ไม่สนใจใครทั้งนั้น ไม่ว่าเพียงสั่งให้หงอวี้เป็นสาวใช้ของนาง ทั้งดึงดันจะยึดเรือนเฟิงชิงย่วนให้ได้ และยังเปลี่ยนชื่อเป็นเรือนเฟิงอวี้ย่วน ข้าน้อยฐานะต่ำต้
