ระดับใด!
สาวใช้ร้อนรนแล้ว นางออกแรงสลัดแขนออกมา หน้าซีดเซียว “พวกเจ้าทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้ มิเช่นนั้นเมื่อคุณหนูกลับมา นาง…”
ปัง!
ผู้อาวุโสใหญ่ซัดฝ่ามือออกไป ร่างสาวใช้นางนั้นกระเด็นออกไปไกล
แววตาเปี่ยมด้วยโทสะของเขามองสาวใช้ที่ร่วงตกสู่พื้น
“ท่านเจ้าบ้านไม่อยู่ จวนเฟิงอวิ๋นนี้ข้าเป็นคนตัดสินใจ! ข้าบอกว่านางมิใช่คนของจวนเฟิงอวิ๋น ใครยังกล้าเก็บนางไว้อีก”
เสียงของสาวใช้หายไปในฉับพลัน
คนของจวนเฟิงอวิ๋นไม่ให้โอกาสนางได้เปิดปาก ก็โยนนางออกไปแล้ว
โลกทั้งใบสงบเงียบลงไม่น้อย
เหลยเฟิงกำหมัดเป็นสียงดังกรอบแกรบ ดวงตาเจ็บปวดของเขามองไปเรือนเฟิงชิงที่ถูกเหยียบย่ำเสียจนเละเทะ สีหน้าบึ้งตึง
“นางยังทำอะไรอีก”
เฟิงอิงรายงานตามตรง “นางเลือกยอดฝีมือในจวนไปเป็นองครักษ์ติดตามนางกลับตระกูลถัง”
“ตระกูลถังหรือ” เหลยอวิ๋นเสียงเย็นชา
“ไป ข้าอยากไปดูที่ตระกูลถังนักเชียวว่านางเป็นศิษย์ท่านเจ้าบ้านจริงหรือไม่!”
เขาไม่เชื่อ!
เจ้าบ้านเป็นคนอ่อนโยนเมตตาเสียขนาดนั้น จะรับศิษย์ยโสโอหัง!
“ขอรับ ท่านผู้อาวุโสใหญ่!”
เฟิงอิงแววตาวาวโรจน์ เมื่อมีคำสั่งการผู้อาวุโส เขาก็ไม่ต้องยั้งมืออีกแล้ว!
“จริงสิ” เหลยอวิ๋นถามเสียงขรึม “เจ้าบอกว่าชิงหย่วนจับตาตระกูลถังมาตลอด ทว่าไม่นานนี้เพราะคู่หมั้นเกิดเรื่อง จึงจำเป็นต้องจากไปใช่หรือไม่”
เฟิงอิงอึ้งงัน “เป็นเช่นนั้นจริงๆ ท่านผู้อาวุโสใหญ่ เรื่องนี้…มีปัญหาหรือ”
เหลยอวิ๋นหรี่ตา “ห
