งหรงเยียนเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนเดินออกจากกระท่อมไม้
เมื่อถังลั่วออกไป ถังอวี้เก็บรอยยิ้มทันที
นางยกถ้วยน้ำด้านข้างขึ้นมาแกว่งอยู่เบื้องหน้าหรงเยียน มุมปากยิ้มด้วยความสะใจ ประชดประชันและดูถูก
“น้าหรง ท่านอยากดื่มน้ำมากใช่หรือไม่ ข้าให้ท่านดื่มสักอึกก็ได้ แต่ท่านต้องยกถุงบรรจุของเจ้าให้ข้า”
ดอกจื่อยวน จะทำให้ผู้เสพค่อยๆ ขาดน้ำตาย ดื่มน้ำมากเท่าไรก็ไม่อาจชดเชยได้
แต่หลังจากกินดอกจื่อยวนเข้าไปแล้ว จะอยากดื่มจนแทบเสียสติ ดังนั้นไม่ใช่หรงเยียนอดอาหาร แต่ถังอวี้จงใจไม่ให้อีกฝ่ายกินข้าวสักเม็ด ดื่มน้ำสักอึก
หรงเยียนไม่ตอบสนอง แววตาเลื่อนลอยมองคานไม้ คล้ายกับไม่ได้ยินเสียงรอบด้าน
“น้าหรง ในเมื่อท่านดื้อดึงนัก งั้นอีกหลายวันข้าค่อยกลับมาหาท่านใหม่ อย่างไรเสีย ถ้าท่านตายไปถุงบรรจุก็ไร้เจ้าของ ข้าย่อมมีวิธียึดครองมันมาได้”
ถังอวี้หัวเราะเสียงเย็นชา โยนถ้วยน้ำลงพื้น เดินจากไป
เสี้ยววินาทีที่ถังอวี้จากไป ดวงตาที่เคยเลื่อนลอย ก็ค่อยๆ กลับมามีประกาย แววตานางลุ่มลึกแฝงไปด้วยความคมกริบและเย็นชา
…
ประตูเมืองแคว้นหลิวอวิ๋น
บรรดาศพที่เกิดจากสงครามถูกฝังไปจนหมดแล้ว เหลือเพียงคราบเลือดแห้งกรังที่บอกทุกคนถึงสงครามฉากนั้นได้
เฟิงหลานรอเฟิงหรูชิงอยู่หน้าประตูเมือง
เมื่อนางเห็นเด็กสาวดึงดูดสายตาท่ามกลางกลุ่มคน แววตาก็วาวโรจน์ สาวเท้าเข้าไปอย่างว่องไว “ผู้อาวุโสเฟิง คนที่ท่านต้องการ ข้าล้วนพามาหมดแล้วเจ้าค่ะ”
