าจับมือเฟิงหรูชิงวางมันลงในมือนางเบาๆ
เฟิงหรูชิงหัวใจเต้นระรัว
ยาวิเศษทั้งหลายได้มาหมดแล้ว ยามนี้ได้หยาดน้ำตาหงส์ขาวมาอีก พิษของเสด็จพ่อก็จะขจัดได้เสียที!
นางชะงักเล็กน้อย สายตาเบือนมองแม่ลูกหลิวหรง
“เฉินเอ๋อร์ ช่วยนำตัวพวกเขา…ไปให้ท่านตา เพลิงโทสะของไพร่ฟ้า อาศัยแค่หลิวอวิ๋นเซียวคนเดียวยากจะดับลงได้ ต้องใช้ตระกูลหลิวชดใช้!”
หลิวหรงร่างกายอ่อนยวบล้มลงพื้น
นางรู้ว่าท่านพ่อทำอะไรลงไป หากใช้พวกนางมาดับไฟแค้นของคนทั่วหล้า เช่นนั้นพวกนางต้องตายอย่างมิต้องสงสัย!
“ไม่ เฟิงเทียนอวี้ พวกเราเป็นสามีภรรยาหนึ่งวันผูกบุญคุณชั่วชีวิต ถึงไม่เคยมีความสัมพันธ์ทางกาย อย่างไรข้าก็เป็นพระสนมของท่าน ท่านทำเช่นนี้กับข้าไม้ได้!”
หลิวหรงลนลานแล้ว นางตะกายไปอยู่ตรงหน้าเฟิงเทียนอวี้ น้ำตาไหลทะลักนองหน้า
เฟิงเทียนอวี้แววตาคมกริบ “ความผิดของตระกูลหลิว ต้องใช้เลือด…มาชดใช้ วิญญาณวีรบุรุษทั่วหล้ายังรอเลือดของพวกเจ้าไปเซ่นไหว้อยู่! หลิวกงกง รับราชโองการ คนของตระกูลหลิวที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ทั้งหมด กำจัดทิ้งซะ!”
หลิวกงกงยังเจ็บหน้าอก ใบหน้าแก่ชราบิดเบี้ยว ร่างกายโงนเงนสั่นเทิ้ม
……………………..
[1] หลวงจีนหนีได้ แต่วัดเคลื่อนย้ายไม่ได้ หมายถึง หลบไปได้ แต่หนีไม่พ้น
