“ทานกลาจถึงผูใดหรือ”
เยียจานเห็นบรรพจารยเสียอาการถึงเพียงนีก็ริบเอยถามขืนสวนหลิวเสินโจวและซีหมิงหวังก็หันมองไปยังบรรพจารยเผาเยียเชซนกัน
ขบรรพจารยเผาเยียสิหนาซับซอนแลวเอยออกไปวาตังแตโบราณกคาลมักมีผูที่่แสวงหาหนทางอินเนื่องจากขอจ๊ากัดของวิถียุทธกอนที่ลัทธิโบราณจะปรากฏขึนอยางกะทันหันเคยมีพวกผิดแผกผูหนึ่งปรากฏตัวขึนนางได้รับการขนานนามวาบรรพจการยอธรรมเกาหยินผูซึ่งครอบครองพลังเกาหยินนางเคยกอความวุนวายไปทัวโลกแหงยุทธทําใหโลกเทพยุทธไม่อาจมีผูใดทําอะไรนางได้จนสุดทายนางก็จากไปภายหลังในปีตอๆมาบรรพจารยอธรรมเกาหยินได้อาศัยพลังเกาหยินในกายสรางเผาเกาหยินขีนมาและสงเผา
เกาหยินกระจายไปยังดินแดนทั้งสามพันดวยกลวิธีของนางเผจเกาหยินจึงได้รับการยอมรับจากตนกําเนิดของวิถียุทธในแตละดินแดนของเผาเกาหยินลวนมีวิญญาณเกาหยินถือกําเนิดขืนมา
เจียงฉางเชิงยิงรูสึกอยากรูเขาเคยได้ยินซือเผาเกาหยินกมากอนที่ไทฮวงก็มีเผามารในไทฮวงบุกโจมตีเผาเกาหยินมาโดยตลอดเปาหมายก็คือวิญญาณเกาหยินเพียงแตคาดไม่ถึงวาตนกําเนิดของเผาเกาหยินจะยิงใหญ่ถึงเพียงนี้
ซีหมิงหวังขมวดคิวถามขีนวา “ในเมื่อถูกโลกเทพยุทธมองวาเป็นพวกผิดแผกเหตุใดจึงไม่จํากัดเผาเกาหยินใหสินเลา”
บรรพจารยเผาเยียถอนหายใจแลวกลาววา “เพราะเผาเกาหยินนันบรรพจารยอธรรมเกาหยินสรางขีนมาเพื่อใโลกเทพยุทธสําหรับผูฝึกยุทธนันวิญญาณเกาหยินถือเป็นของบารุงชันเลิศสามารถชวยใหผูฝึกยุทธเขาใจพลังของก
