ั่วหล้าตกหลุมรักนาง
กลับกัน มารดาของนางหลิวหรง มีรูปโฉมไม่ด้อย มิฉะนั้นกู้เจิ้นหยางคงไม่มีสัมพันธ์ทางกายกับนาง
แต่เฟิงหรูซวงก็รู้เช่นกันว่ากู้เจิ้นหยางไม่ได้ชอบหลิวหรงขนาดนั้น ไม่เช่นนั้นคงจะสนใจนาง
“ทำไมท่านถึงไร้ประโยชน์เช่นนี้” เฟิงหรูซวงเดือดดาลอย่างยิ่ง “ข้ามัดใจกั๋วซือเอาไว้ได้แล้ว ท่านเป็นถึงแม่ข้า กลับไร้ประโยชน์ถึงขั้นมัดใจชายเอาไว้ไม่ได้! ต่างก็เป็นสตรี มีอะไรบ้างที่ท่านเทียบเคียงน่าหลานเยียนได้”
น่าหลานเยียนเป็นเหมือนข้อห้ามในใจหลิวหรง ยามปกติไม่อนุญาตให้ใครเอ่ยถึง ดังนั้นคำพูดของเฟิงหรูซวงเป็นเสมือนเข็มทิ่มแทงใจนางอย่างแรง ความเจ็บปวดทะลักทะลวงขึ้นมา
นางอยากบอกเฟิงหรูซวงว่า คำพูดที่บอกอีกฝ่ายในคุกวันนั้นล้วนเป็นคำโกหก แต่เห็นสีหน้าของ
เฟิงหรูซวงแล้ว นางพลันกล่าวคำพูดเหล่านั้นไม่ออก…
เฟิงหรูซวงไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมหลิวหรงถึงไร้ความสามารถถึงขั้นนี้ เคราะห์ดีที่นางแตกต่างกับผู้เป็นแม่ ไม่ถูกเฟิงหรูชิงแย่งผู้ชายไป
กั๋วซือที่เฟิงหรูชิงชอบ…รักนางอย่างลึกซึ้ง!
แค่จุดนี้ เฟิงหรูชิงก็เทียบนางไม่ได้แล้ว!
มุมปากเฟิงหรูซวงยิ้มอย่างสาแก่ใจ มองเฟิงหรูชิงด้วยความดูแคลน
แต่แววตาเฟิงหรูชิงในเวลานี้หยุดอยู่ที่กู้เจิ้นหยาง กระทั่งคำพูดของเฟิงหรูซวงก็ยังมิได้ยิน
นางขมวดคิ้ว รู้สึกมีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เสด็จแม่ตายแล้วไม่ใช่หรือ เหตุไฉน…
“น่าหลานเยียน เจ้าออกมา ออกมาเดี๋ยวนี้ หากเจ้ายังไม่ออ
