ดความเปลี่ยนแปลงไปมากมายเช่นนี้แล้ว…
แรงกดดันแข็งแกร่งพุ่งมาถึงเหนือศีรษะ เฟิงหรูชิงค่อยๆ ลุกขึ้น แววตานางเผยความเย็นชา มุมปากหยักยิ้มเย้ยหยัน
ในมุมของกู้เจิ้นหยางที่หยุดค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ
เหมือน เหมือนเหลือเกิน
อารมณ์ของเด็กสาวคล้ายกับเยียนเอ๋อร์เหลือเกิน
กระทั่งสีหน้าเยาะเย้ยนั่น ก็เสมือน…กับน่าหลานเยียนมายืนตรงเบื้องหน้าเขาอีกครั้ง
ครั้นเผชิญกับใบหน้านาง เขาลงมือไม่ลง…
“กู้เจิ้นหยาง ในที่สุดข้าก็เข้าใจแล้ว เหตุใดเสด็จแม่ของข้าจึงไม่ชอบเจ้า” เฟิงหรูชิงสาวเท้าเนิบๆ ตรงไปทางกู้เจิ้นหยาง “นั่นก็เพราะ เจ้าเทียบเสด็จพ่อข้าไม่ได้สักกระผีกริ้น”
กู้เจิ้นหยางชอบน่าหลานเยียน
เฟิงหรูชิงรับรู้ได้จากสายตาที่เขามองนาง
ชายผู้มองหน้านางเป็นสตรีอีกนางหนึ่ง ในสายตานั้นแฝงไปด้วยความลุ่มหลง ความรัก
ถ้านี่ไม่เรียกว่าชอบแล้วคืออะไร
กู้เจิ้นหยางหรี่ตาลง “เจ้าว่าอย่างไรนะ”
“ความรักของเจ้าคือการครอบครอง หาใช่การอุ้มสม เพื่อครอบครอบนาง เจ้าทำร้ายครอบครัวนางโดยไม่ไยดี ทำร้ายนาง ทำเช่นนี้นับเป็นความรักประสาอะไรกัน หากข้าเป็นเสด็จแม่ ข้าก็ไม่มีทางเลือกผู้ชายอย่างเจ้า”
แต่ไหนแต่ไรความรักก็คือคนสองคนยินยอมพร้อมใจ เมื่อไม่ได้รับมาจากรักก็กลายเป็นแค้น นี่นับเป็นรักอันใดกัน
อย่างมากก็แค่ต้องการครอบครองเท่านั้นเอง
“ยิ่งกว่านั้นหากเจ้ารักเสด็จแม่จริง แล้วเฟิงหรูซวงโผล่มาจากไหนกัน เจ้าหาได้ครองตัวเพื่อนาง เช่นนั
