อเกินไปนางจึงไม่ต้องการพวกเราแล้ว…”
นางถูกทอดทิ้งแล้ว
ต้องโดดเดี่ยวเดียวดายรออยู่ที่นี่อีกไม่รู้กี่ปีจึงจะมีคนเข้ามาในมิติเวลา
“นางไม่ได้ทอดทิ้งพวกเรา นางเพียงแต่ไม่อยากให้พวกเราไปตาย” ริมฝีปากฝูเฉินสั่นเทิ้มแววตาอัดแน่นด้วยความเสียใจ “และเมื่อครู่พวกเราขาดการติดต่อกับนางเป็นเพราะนางจงใจตัดขาด นางไม่ได้ตาย นางยังไม่ตาย!”
ชิงหานหลับตาลง น้ำตาทำให้การมองเห็นของนางเลือนรางนานแล้ว
ความเสียใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุดครอบคลุมดวงใจของนาง
หาก…นางสามารถแข็งแกร่งกว่านี้อีกหน่อย แข็งแกร่งกว่านี้อีกสักนิดก็ดี…
นัยน์ตาฝูเฉินปกคลุมด้วยหมอก
พรรคเภสัชเทพ…
จักรพรรดิที่เก้าสร้างพรรคเภสัชเทพมากับมือ พระองค์ใช้เลือดเนื้อสร้างพรรคเภสัชเทพขึ้น…ไม่อนุญาตให้ผู้ใดเหยียบย่ำ
ไม่อนุญาตให้ใครมาใช้ชื่อพรรคเภสัชเทพรังแกผู้อ่อนแอ!
พรรคเภสัชเทพ…คือศรัทธาของเขา คือความเชื่อที่เขายึดมั่นมาจนถึงตอนนี้!
ในเมื่อคือความศรัทธาก็จะไม่อนุญาต…ให้ผู้ใดทำให้แปดเปื้อน…
และยิ่งไม่ยอมให้ใช้ชื่อพรรคเภสัชเทพทำร้ายคนใกล้ชิดเขามากที่สุด…
…
ไม่ไกลกันนัก
บนที่สูง
ชายหนุ่มชุดขาวสีหน้านิ่งเรียบ จ้องมองคนที่ขวางทางเขาด้วยท่าทีสงบนิ่ง
“คุณชาย พวกเราได้รับคำสั่งจากนายน้อย ขอคุณชายโปรดกลับไปตระกูลมู่”
ชายหนุ่มไพล่มือไว้ด้านหลังข้างหนึ่งยืนโดนเด่น เขารูปงามดุจเทพเซียน ดั่งดอกบัวที่ละโลกไว้เบื้องหลัง สูงส่งและสง่างาม
“ข้าสกุลหนานมิใช่สกุลมู่”
เขาม
