ยรู้ตัวว่าเขาตกใจเสียเหงื่อแตกทะลักโทรมกาย
เพียงแต่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ถึงทำให้คุณชายหนานเสียนระเบิดโทสะได้เยี่ยงนี้
…
บริเวณซากปรักหักพัง
เฟิงหรูชิงค่อยๆ เปิดเปลือกตาขึ้น
ศึกนี้ยากหลีกเลี่ยง นางไม่มีทางปล่อยให้ฝูเฉินและชิงหานตกอยู่ในอันตรายไปพร้อมกับนางแน่นอน
“เฟิงหลานจากหอแห่งแรกหรือ” แววตาเฟิงหรูชิงสงบนิ่ง ทว่าความนิ่งนั้นซุกซ่อนความคลุ้มคลั่งเอาไว้
เฟิงหลานอึ้งไป “แม่นางเฟิงหรือ” เฟิงหรูชิงยกมือขึ้น ป้ายหยกอยู่ในมือนาง
“ข้าเป็นผู้อาวุโสของหอแห่งแรก ข้าขอใช้ฐานะผู้อาวุโสสั่งการเจ้า อีกสักครู่ไม่ว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้น ห้ามมิให้เสด็จพ่อข้าเข้ามาเด็ดขาด เจ้าต้องคอยปกป้องเขา!”
ในอดีตเฟิงหลานไม่อาจขวางเฟิงเทียนอวี้ได้
แต่เฟิงเทียนอวี้ในยามนี้ไม่อาจเคลื่อนไหว เฟิงหลานคิดขัดขวางเข้าก็ง่ายดายราวขยับมือเท่านั้น…
“ชิงเอ๋อร์ แค่กๆ!” เฟิงเทียนอวี้ไออย่างหนักสองคำ
“เจ้าพูดเหลวไหลอันใด ข้าจะ…จะให้ลูกสาวขวางอยู่ตรงหน้าข้าหรือ”
เฟิงหรูชิงเข้าใจดี ไม่ว่าเฟิงเทียนอวี้พูดล้วนเป็นคำไร้ประโยชน์ นางสั่งการต่อว่า
“เฟิงหลาน นี่คือคำสั่ง! เจ้าต้องทำตาม!”
เฟิงหลานไม่ลังเลอีกต่อไป “รับทราบ ผู้อาวุโส!”
ฉินเฉินก็ทะลวงด่านสำเร็จในเวลานี้ เขาสาวเท้าเนิบๆ มาตรงหน้าเฟิงหรูชิง เฟิงหรูชิงตะลึงงัน นางสั่งให้เฟิงหลานขวางเฟิงเทียนอวี้ได้ ทว่าจนปัญญาที่จะหยุดยั้งฉินเฉิน…
“ข้าเคยบอกว่า ข้าจะปกป้องความปลอดภัยเจ
