ต่ว่า…
เหตุใดใจของนางกลับอาลัยอาวรณ์เช่นนี้?
หลายเดือนมานี้ สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่ร่วมทำกับฝูเฉินชิงหานปรากฏขึ้นในหัวของนาง ทำให้นางหลับตาลงช้าๆ เก็บความทรงจำเหล่านั้นไว้ในใจไม่มีวันลืม
“ยังมีอีก หากวันหน้ามีวาสนาพวกเจ้าได้พบกับกั๋วซืออีกละก็ บอกเขาด้วย…ชาตินี้ข้าเฟิงหรูชิงไม่มีไร้วาสนาสู่ขอเขา ชาติหน้าข้าจะต้องหาเขาอีก ทุกภพทุกชาติของเขาไม่มีวันสะบัดข้าพ้น!”
“ไม่!”
ฝูเฉินตะโกนสุดเสียงน้ำตาไหลนอง
ชิงหานร้องไห้สะอึกสะอื้น
“ท่านแม่ ท่านปล่อยข้ากับท่านพี่ฝูเฉินออกไป ข้าโหดร้ายมาก ข้าสามารถช่วยท่านกัดคน ท่านแม่ ท่านปล่อยพวกเราออกไป!” กำปั้นเล็กๆ ของนางทุบลงพื้นอย่างแรง ใช้เท้าถีบเต็มแรงราวกับสามารถถีบให้มิติว่างนี้พังได้
เช่นนี้แล้วนางจะได้ออกไป…
“ท่านแม่ ท่านอย่าทิ้งข้า ข้ากับท่านพี่ฝูเฉินรอมาพันปีแล้วถึงจะมีท่านแม่ ท่านจะใจแข็งให้พวกเราเดียวดายไปอีกพันปีหรือ? ท่านจะใจแข็งให้พวกเรามีท่านแล้วก็เสียท่านไปอีกหรือ?”
…………………………
