ไม่ค่อยปกติ
สีหน้าฉินเฉินยิ่งเย็นลงและเย็นลง ใบหน้าของเขายังคงเหมือนภูเขาน้ำแข็ง นัยน์ตาสีดำเย็นทะลุไปถึงกระดูก
“เด็กน้อยเจ้าอายุยังน้อยก็ก้าวถึงเสวียนอู่แล้วแถมยังสามารถรับมือข้าได้นานขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย น่าเสียดายเจ้าจะต้องตายอยู่ที่นี่แล้ว”
เสวียนอู่ขั้นกลางที่อายุน้อยเช่นนี้นับว่าเป็นพรสวรรค์ น่าเสียดาย
พรสวรรค์เช่นนี้จะต้องตกลงมา!
นัยน์ตาเจินฉิงเย็นยะเยือก ชีวิตนี้ของนางเกลียดที่สุดก็คือพรสวรรค์
พรสวรรค์ในโลกนี้มีเพียงคุณชายกู้เจิ้นหยางคนเดียวก็พอแล้วไม่ต้องการคนอื่นอีก!
“ดูเหมือนเขาใกล้จะก้าวข้ามขั้นแล้ว?” เฟิงเทียนอวี้สังเกตได้ถึงความผิดปกติของฉินเฉิน เขาขมวดคิ้วเบาๆ “แต่เหตุใดเขาจึงปรามเอาไว้ไม่ให้ก้าวข้ามขั้น?”
ในสถานการณ์เช่นนี้การก้าวข้ามขั้นนับเป็นเรื่องดี เหตุใดเขาจึงต้องยับยั้งเอาไว้?
หน้าตาเฟิงเทียนอวี้เป็นกังวลแต่ร่างกายของเขาแม้แต่ยืนยังยืนไม่มั่น ไม่สามารถต่อสู้ได้
สีหน้าฉินเฉินซีดขาวขมวดคิ้วน้อยๆ ลมปราณในร่างกายเขาสับสนวุ่นวายขึ้นเรื่อยๆ
วุ่นวายจนแม้แต่เจินฉิงยังสัมผัสได้
“เจ้าเป็นคนมีพรสวรรค์จริงๆ สามารถจะก้าวข้ามขั้นในขณะที่ต่อสู้” เจินฉิงยิ้มเย็นเอ่ย “แต่ว่าข้าไม่เข้าใจเจ้า เหตุใดจึงกดพลังที่จะก้าวข้ามขั้นเอาไว้?”
เผชิญหน้ากับฉินเฉินที่ก้าวข้ามขั้นเจินฉิงมิได้หวาดกลัว
นางยังมีไพ่ไม้ตายอื่นอยู่ ฉินเฉินไม่สามารถเอาชนะนางได้
ทว่าฉินเฉินกลับยับยั้งพลังที่จะก้า
