ไปทั้งหมดร่างล้มกระเด็นออกไป
หน้าของเขาเปลี่ยนเป็นบิดเบี้ยวเพราะความเจ็บปวด
“หลินเจิ้นอวิ๋น!”
ใบหน้าสง่างามของเฟิงเทียนอวี้เปลี่ยนไปทันที เขามองหลินกงกงเจ็บปวดจนตัวงอก่อนจะหันไปมองชายที่เดินเยื้องย่างเข้ามาจากท้องฟ้า
ชุดของชายผู้นี้ประณีตงดงาม หน้างดงาม อายุราวสี่สิบต้นๆ แต่กลับไม่มีริ้วรอยใดๆ
เขาทรงพลังดุจดั่งท้องทะเล น่าเกรงขาม
“คุณชายเจิ้นหยาง!” แววตาเจินฉิงแฝงด้วยความร้อนรน “ท่านมาได้อย่างไร? เกิดถูกคนพวกนั้นรู้เข้า…”
เพียงชายเสื้อของคุณชายเจิ้นหยางสะบัดอากาศก็กลายเป็นดาบกลางอากาศพุ่งไปยังเฟิงเทียนอวี้
เท้าเฟิงเทียนอวี้เหมือนถูกตะกั่วยึดเอาไว้ไม่สามารถขยับได้แม้แต่น้อย ทำได้เพียงมองดูดาบที่สร้างจากอากาศจำนวนนับไม่ถ้วนโจมตีเข้ามา…
จู่ๆ พื้นใต้เท้าเฟิงเทียนอวี้ก็มีเถาวัลย์งอกขึ้นมาจำนวนมาก
เถาวัลย์เหล่านั้นเติบโตอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวก็กลายเป็นตาข่ายแน่นหนาที่ลมไม่อาจลอดผ่าน นอกจากจมูกแล้วเถาวัลย์พันล้อมรอบตัวเขาเอาไว้หมด
ดาบอากาศโจมตีเข้าที่เถาวัลย์แล้วหายไปอย่างไร้ร่องรอย
และเมื่อภัยร้ายหมดไปเถาวัลย์ก็สลายไปอย่างรวดเร็ว
เฟิงเทียนอวี้ยืนอยู่อย่างปลอดภัย เขาเงยหน้าขึ้นก็เห็นหญิงสาวยืนปะทะลมอยู่ภายใต้แสงอาทิตย์ตกนอกตำหนัก ในหน้าของนางนิ่งเรียบ นัยน์ตาคู่นั้นกลับโกรธแค้นราวกับพายุคลั่ง
ในมือหญิงสาวจูงเด็กชายเด็กหญิงที่ราวกับตุ๊กตาหยก
“เฟิงหรูชิง!” เฟิงหรูซวงร้องเสียงแหลม
คนต่ำช้า
