อดทั้งวันทั้งคืน ทำให้ตระกูลหลิวได้รับความอัปยศอดสู ตายดีกว่าอยู่
คิดถึงหลายวันมานี้ตระกูลหลิวกินแต่สิ่งปฏิกูล สีหน้าของหลิวเฝ่ยก็เปลี่ยนเป็นไม่น่ามอง แววตาโหดเหี้ยมชั่วร้ายเต็มไปด้วยความอาฆาต
สิ่งที่ตระกูลน่าหลานทำกับเขาทั้งหมดเขาจะเอาคืนอย่างสาสม!
ให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความขมขื่นที่เขาได้รับ!
ฉินอี๋กอดไต้เอ๋อร์แน่นก้มหน้าลงน้ำเสียงอ่อนโยน “ไต้เอ๋อร์เจ้ากลัวหรือไม่?”
ไต้เอ๋อร์ส่ายศีรษะเล็กน้อย “ท่านแม่ ไต้เอ๋อร์ไม่กลัว”
“ดี” ฉินอี๋ยิ้มบางที่มุมปาก “พวกเราคนตระกูลน่าหลานควรเป็นเช่นนี้ ไต้เอ๋อร์เจ้าไม่ต้องกังวลแม่จะอยู่ข้างๆ เป็นเพื่อนเจ้า”
สงครามครั้งนี้อันตรายกว่าที่เคย นางอยากจะ…อยากจะตามพ่อสามีไปปกป้องแคว้น
แต่นางทำไม่ได้
นางยังมีไต้เอ๋อร์ที่ต้องดูแล และยังมีเหล่าเด็กและคนแก่ในตระกูลให้นางต้องปกป้อง
“ท่านพี่…” เสียงใสดังขึ้นจากด้านหลังของฉินอี๋
ฉินอี๋เงยหน้าขึ้นก็เห็นเว่ยผิ่นเหยาเดินออกมาจากด้านหลังนาง
นางขมวดคิ้ว “เจ้าออกมาทำไม?”
เว่ยผิ่นเหยายิ้มน้อยๆ พลางส่ายหน้า “ท่านพี่ ข้าร่างกายอ่อนแอตั้งแต่เล็กไม่สามารถฝึกตบะอย่างพวกท่านได้ ทำให้ข้าไม่สามารถช่วยปกป้องไต้เอ๋อร์แทนท่าน แล้วยังทำให้ท่านต้องเหนื่อยอยู่ปกป้องพวกเราที่นี่ท่านจึงไม่สามารถไปสนามรบได้ แต่ตอนนี้ข้าไม่สามารถหลบอยู่หลังท่าน สามีของข้า พ่อสามี ท่านพ่อ ล้วนไปสู้ศึกที่หน้าประตูเมือง ในฐานะลูกสาวตระกูลเว่ยลูกสะใภ้ตระกูลฉิน
