คว้นตายหมด…
“ท่านแม่ข้าไปวังหลวงกับท่านด้วย อย่าทิ้งข้าไว้”
นางเก็บเถาวัลย์กลับแล้วพุ่งไปตรงหน้าเฟิงหรูชิง สองแขนสั้นๆ กอดต้นขานางแน่นท่าทางน่าสงสาร
“ได้” เฟิงหรูชิงพยักหน้าน้อยๆ สายตานางหันไปทางถังอิ่นและเชียนหนิง “เสี่ยวอิ่น เชียนหนิง ข้าไม่เห็นไต้เอ๋อร์กับป้าสะใภ้รู้สึกไม่วางใจ พวกเจ้าช่วยไปจวนแม่ทัพปกป้องพวกนางแทนข้าได้หรือไม่”
ถังอิ่นจิตใจเบิกบานลืมสิ้นความโกรธแย้มยิ้มกว้าง “ได้เลยเสี่ยวชิง”
เสี่ยวชิงเอ่ยปากขอนางเป็นครั้งแรก นั่นก็เป็นข้อพิสูจน์ว่าในใจเสี่ยวชิงยังมีนาง?
เฟิงหรูชิงไม่พูดมากความพาชิงหานเดินไปทางวังหลวง
ถังอิ่นกับเชียนหนิงไปทางจวนแม่ทัพ
ยอดฝีมือของสี่แคว้นล้วนตายหมดแล้ว ทหารคนอื่นๆ ปะปนกันเป็นหนึ่งเดียวนานแล้ว
ถังซานขาขาดสองข้างจะยืนยังยืนไม่ได้ก็ไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว
ที่เหลือเพียงหนึ่งเดียวและยังสมบูรณ์ครบถ้วนก็มีเพียงหลิวอวี๋นเซียว
หลิวอวี๋นเซียวมองฉินเฟยหยางและคนอื่นๆ เดินมาทางเขาก็ตกใจจนฉี่ราด ขาสองข้างสั่นหน้าตาจะร้องไห้ “ฉิน…ผู้เฒ่าฉิน มีอะไรก็คุยกันดีๆ พวกเรามีอะไรก็คุยกันดีๆ อย่าลงไม้ลงมือเลย อ๊ะ!”
เขาถูกต่อยเข้าไปหนึ่งหมัดสำลักเลือดสดๆ ออกมา ฟันถูกต่อยล่วงไปหลายซี่ กลิ่นปัสสาวะลอยขึ้นมาทันที ลอยตามลมไปในอากาศ
ผู้นำตระกูลหลิวที่สง่างาม ยอดฝีมือหลิงอู่ กลับกลัวจนฉี่ราด!
“หลิวอวี๋นเซียว เจ้ามันหมาขโมย คนทรยศ!”
“เจ้าไม่เพียงแต่ขายชาติร่วมมือกับศัตรู ยังเข
