ยว
แต่ในตอนที่ดาบของเขาอยู่ใกล้คอถังจือก็มีเถาวัลย์นับไม่ถ้วนผุดขึ้นใต้เท้าของเขา ยึดเขาไว้กับพื้นแน่นไม่ว่าเขาจะออกแรงอย่างไร ดาบในมือเขาก็ถูกหยุดอยู่กับที่ไม่สามารถทำอะไรได้
ทันใดนั้นก็มีเสียงอ่อนเยาว์ดังขึ้นมาในอากาศ คมชัดและอ่อนหวาน
“พวกคนชั่วช้ารังแกคนของท่านแม่ข้า! ข้าดุร้ายมากนะ กัดคนได้”
สายตาโกรธเกรี้ยวของถังซานมองไปตามเสียงก็เห็นเด็กหญิงตัวเล็กเดินออกมาจากข้างหลังเฟิงหรูชิง
เด็กหญิงผู้นี้หน้าตาราวกับตุ๊กตาหยกสีชมพู งดงามน่าเอ็นดูดุจเซียนน้อยในภาพวาด ไว้ผมมวยแกละสองข้าง แก้มของนางโกรธจนพองกลม ตาโตถลึงอย่างดุร้าย
แต่ไม่ว่าท่าทางนางจะดุร้ายเพียงใดมองดูแล้วก็ไม่น่าเป็นอันตรายต่อมนุษย์และสัตว์
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเด็กหญิงผู้นี้ปรากฏตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อใด
เด็กหญิงคนนี้อาจจะเดินเข้ามากับเฟิงหรูชิงแต่พวกเขาไม่ทันสังเกตถึงการมีอยู่ของนางก็เท่านั้น
ไม่ว่าอย่างไร มีเด็กหญิงที่งามเสียยิ่งกว่ารูปเหมือนเซียนน้อยปรากฏตัวในสนามรบนองเลือดนี้ ก็ทำให้คนรู้สึกขัดแย้ง
บางคนถึงขั้นเสียดาย
ไม่นานเด็กหญิงคนนี้ก็ต้องเหมือนคนอื่นๆ ตายในสนามรบ ชีวิตเล็กๆ ก็จะโรยรา
…
ถังซานขยับเท้าแต่ไม่สามารถหลุดจากเถาวัลย์ได้ สีหน้าของเขาเป็นกังวลเล็กน้อย “เป็นยอดฝีมือท่านใดผ่านมาทางนี้? ข้าคือถังซานตระกูลถังทางที่ดีท่านปล่อยข้าซะอย่ายุ่งเรื่องของคนอื่น มิเช่นนั้นตระกูลถังข้าจะไม่ละเว้นเจ้า!”
เขาเป็นเสวียนอู่คนหนึ่ง ใน
