เป็นประวัติศาสตร์ชั่วนิรันดร์
มีชายชราล้มลงอีกคน
น่าหลานหูจำเขาได้ คือไท่ฟู่ที่ลาออกไปเมื่อสิบปีก่อน และก็เป็นเพราะการจากไปของเขาจึงทำให้พ่อของถานซวงซวงมารับตำแหน่งไท่ฟู่
เขาไม่ใช่ขุนนางในราชสำนักแล้วแต่ยังมาร่วมศึกเช่นเดิม เพียงเพื่อหัวใจที่จริงใจนั้น
ชายหนุ่มที่ล้มลงข้างๆ นั่นเขาก็จำได้ หลานชายของเจ้าของร้านซาลาเปาที่ถนนตะวันตก แม้จะเป็นนักรบแต่เขาก็เป็นเพียงแค่ประชาชนธรรมดา แต่ความจงรักภักดีของเขาไม่แพ้ผู้ใด
ใจของน่าหลานหูเจ็บปวดอยู่ตลอดความโกรธของเขาก็ยิ่งเพิ่มพูนมากขึ้น แม้จะเผชิญหน้ากับหลิงอู่สองคนก็ยังแข็งขืนมาจนถึงตอนนี้
เพราะว่าเขามีเพียงต้องอดทนอีกนิดเพื่อให้คนอื่นฆ่าให้ได้มากอีกหน่อย!
ทว่าศึกครั้งนี้นานแสนนานเหลือเกิน…
นานจนเขารู้สึกเหนื่อย นานจนเขาสามารถล้มลงได้ทุกเมื่อ
ภาพตรงหน้าน่าหลานหูเริ่มพล่ามัว
ไม่รู้เพราะเหนื่อยเกินไปหรือเป็นเพราะ…หยาดเหงื่อทำตาเขามัว
ดาบยาวของหลิวอวี๋นเซียวพุ่งมาราวกับสายฟ้ามาตรงหน้าเขาทันที
น่าหลานหูรีบยกดาบขึ้นบังดาบยาวของหลิวอวี๋นเซียว ภายใต้พายุดาบที่แรงกล้าร่างของเขาถอยหลังทิ้งรอยลากยาวและลึกไว้บนพื้น
แค่ก!
สำลักเลือดออกมา ร่างของน่าหลานหูซวนเซดาบยาวในมือปักลงพื้นอย่างแรง
หลังของเขาเหยียดตรงเช่นเคย ดั่งต้นสนไม่เกรงกลัวความหนาว ลม หรือฝน
“ตระกูลน่าหลานไม่ล้มแคว้นหลิวอวิ๋นก็ไม่มีทางล่มสลาย!”
สิ้นเสียงดังกังวานของน่าหลานหูทหารหาญตระกูลน่าหลาน
