ออกไปได้แล้ว แม่นางเฟิง ข้าสามารถรบกวนให้เจ้าช่วยเรื่องหนึ่งได้หรือไม่?”
“เรื่องอะไรเพคะ? ฝ่าบาทโปรดรับสั่ง”
“พาเขาไปเถอะ”
สายตาของเฟิงเทียนอวี้มองไปทางหลินกงกง “พาเขาไป ข้าไม่อาจให้ชิงเอ๋อร์อยู่ตัวคนเดียวโดดเดี่ยวข้างกายไม่มีคนดูแลได้ หากเป็นไปได้ขอเจ้า…ช่วยข้าไปที่จวนแม่ทัพ เอาไต้เอ๋อร์กลับฮูหยินแม่ทัพไปด้วย”
เขารู้ดีแคว้นกำลังคับขัน แม่ทัพเฒ่าไม่มีทางเชื่อฟังคำเขาจากไป
แต่ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะต้องเหลือสายเลือดตระกูลน่าหลานไว้
และถ้าทายไม่ผิด เรื่องศึกที่ชายแดนพรรคเภสัชเทพก็ยื่นมือเข้าแทรกด้วย นั่นจะต้องมีหลิงอู่อยู่ในสนามรบ จิ้งเอ๋อร์กับฉางเฉียนเกรงว่าจะกลับมาไม่ได้อีกแล้ว…
เฟิงเทียนอวี้ปวดใจขึ้นมา
เหล่านั้นล้วนเป็นญาติของเยียนเอ๋อร์ แต่เขากลับไม่สามารถปกป้องได้…
“เช่นนั้นพระองค์…” เฟิงหลานมองเฟิงเทียนอวี้ด้วยความตะลึง
เฟิงเทียนอวี้ยิ้ม “ข้าไม่สามารถลุกขึ้นเดินได้พาข้าไปพวกเจ้าจะเดินทางลำบาก ไม่สู้เจ้าพาไต้เอ๋อร์กับฮูหยินแม่ทัพไป อย่างน้อยให้ข้าไปอธิบายกับเยียนเอ๋อร์ได้ในใต้แหล่งน้ำบาดาลทั้งเก้า”
เดิมเขาป่วยหนักไปก็มีแต่จะพลอยทำให้ลำบาก ไม่สู้นำความหวังที่จะมีชีวิตไปให้จวนแม่ทัพ…ไม่อย่างงั้นเมื่อถึงเวลาเยียนเอ๋อร์จะตำหนิว่าเขาไม่สามารถปกป้องสายเลือดตระกูลน่าหลานได้
