ธมาก เอาแบบนี้เถอะ เฟิงหลานเจ้าไปวังหลวงข้าได้ยินข่าวว่ามีคนแอบเข้าไปในวังหลวง ข้ากับจ้าวซีจะไปช่วยศึกที่หน้าประตูเมือง”
เฟิงหลานเป็นหญิงเพียงคนเดียวในพวกเขาทั้งสาม นางพยักหน้าน้อยๆ “ได้”
คุณชายให้ความสนใจเฟิงหรูชิงเช่นนี้จะต้องชอบนางแน่ เพราะฉะนั้นศึกนี้หอแห่งแรกไม่ยุ่งไม่ได้!
…
ตำหนักหย่างซิน
เฟิงเทียนอวี้กระแอมไอสีหน้าของเขาซีดขาว ค้ำยันร่างขึ้นขยับถอยหลังไปสองสามครั้งเพื่อให้ศีรษะตนเองพิงกับผนัง
“หลินกงกง เจ้าอยู่กับข้ามากี่ปีแล้ว?”
หลินกงกงที่รออยู่ข้างๆ ชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะตอบด้วยรอยยิ้มขมขื่น “ตอนนั้นฝ่าบาทยังเป็นองค์ชายอยู่ กระหม่อมก็ติดตามฝ่าบาทแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
มุมปากเฟิงเทียนอวี้ยกยิ้มขม
มือของเขาหยิบแหวนหยกออกมาจากใต้หมอน
แหวนนี้ใสกระจ่างงดงามยิ่งนัก ราวกับแก้วเจิดจ้าส่องประกาย
“หลินกงกงเจ้าออกจากวังหลวงไป ไปหาชิงเอ๋อร์ นำแหวนหยกนี่…ให้นาง…”
แววตาหลินกงกงแฝงด้วยความตื่นตระหนก “นี่ไม่ใช่…ของฮ่องเต้องค์ก่อนหรือพ่ะย่ะค่ะ”
“หลินกงกง นี่คือของที่เสด็จพ่อให้ข้าไว้ก่อนจะจากไป และก็เป็น…สิ่งยืนยันให้เขาได้รู้จักกับชิงเอ๋อร์ พรสวรรค์ของชิงเอ๋อร์…แข็งแกร่งมาก ต้องมีสักวันที่นางจะได้เหยียบที่แห่งนั้น นางจะได้…เจอกับเขา”
“น่าเสียดาย ข้าถูกร่างกายนี้ฉุดรั้ง เกรงว่าชีวิตนี้ของข้าจะไม่สามารถไปที่แห่งนั้นได้อีกแล้ว” เฟิงเทียนอวี้หลับตาลงช้าๆ น้ำเสียงอ่อนแรง
คนบนโลกรู้เพียงว่าเสด็จพ่อเป็น
