ารราชการบ้านเมืองตั้งแต่เล็กก็เพื่อฝึกฝนข้า”
“พระองค์เป็นพ่อ เป็นกษัตริย์ที่ชาญฉลาด พระองค์ต้องการปกป้องข้าเช่นเดียวกับที่เป็นห่วงใต้หล้า แม้ข้าจะไม่สามารถทำเช่นพระองค์ได้ แต่ความทะเยอทะยานของพระองค์ทำให้ข้าชื่นชมมาตลอด”
หลังจากป่วยเฟิงเทียนอวี้นานๆ ทีจะพูดเยอะเพียงนี้ เขาเหมือนกลัวว่าถึงเวลาแล้วเฟิงหรูชิงจะไม่รู้อะไรเลยจึงได้บอกเรื่องทุกอย่างกับหลินกงกง
“ฝ่าบาท” เสียงหลินกงกงสั่นเทา “พระองค์ก็เป็นกษัตริย์ที่ชาญฉลาด”
เฟิงเทียนอวี้ส่ายหน้าเอ่ยด้วยรอยยิ้ม “ไม่ ข้าเป็นเพียงพ่อคนหนึ่งเท่านั้น”
เขาทำเช่นนั้นไม่ได้ ชาตินี้ก็ทำไม่ได้
ให้เขาไปจากลูกสาวเขาทำไม่ได้เด็ดขาด!
“หลินกงกง ชิงเอ๋อร์ไปตระกูลถัง เจ้านำแหวนหยกนี่ไปหาชิงเอ๋อร์ ให้นางอย่ากลับมาแคว้นหลิวอวิ๋นเป็นอันขาด” เฟิงเทียนอวี้ยิ้มบาง
“ข้ามีลูกสาวเพียงคนเดียว ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องมีชีวิตอยู่ เจ้าบอกนางด้วยว่าก่อนที่จะมีพลังที่แน่นอนห้ามแก้แค้นเด็ดขาด!”
นั่นไม่ใช่เพียงแค่สี่แคว้น
เรื่องในวันนี้ มีตระกูลหลิวเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย นั่นก็หมายความว่า…อำนาจนั่นก็เกี่ยวด้วย
เขาไม่อยากให้ชิงเอ๋อร์ไปยั่วโมโหสิ่งที่ใหญ่โตก่อนที่นางจะเติบโต
