าเชื่อได้” ถังอวี้เบะปากอย่างอวดดี “พวกโง่จวนเฟิงอวิ๋นติดกับง่ายเช่นนี้ไม่ใช้ประโยชน์ก็เสียดายเปล่า ข้าจะบอกท่านด้วยเลย ความสามารถในการตั้งชื่อของท่านไม่ได้เรื่องจริงๆ เฟิงชิงย่วน…ไม่เพราะเอาเสียเลย ข้าเปลี่ยนเป็นเฟิงอวี้ย่วนแล้ว อย่างไรเสียนั่นก็เป็นเรือนที่ท่านเตรียมไว้ให้ข้าย่อมต้องมีชื่อข้าด้วย”
หรงเยียนกำหมัดแน่นแม้แต่หายใจยังติดขัด
“น้าหรง ขอบคุณท่านที่สร้างจวนเฟิงอวิ๋นนี่ให้กับข้าอย่างยากลำบาก แล้วยังสร้างเฟิงอวี้ย่วนให้ข้าอย่างสุดกำลัง ข้าต้องขอบคุณท่านมาก! หลังจากนี้ข้าจะไม่บอกคนตระกูลถังอีกว่าท่านมากินมานอนอยู่ตระกูลถังโดยไม่ตอบแทน”
“จริงสิ สิบปีมานี้ข้าหลอกท่านพ่อว่าร่างกายท่านไม่สู้ดีต้องใช้ยาวิเศษรักษา เขาก็ให้ยาวิเศษกับข้าอย่างวางใจให้ข้าเอามาให้ท่านกิน ความจริงแล้วยาวิเศษเหล่านั้นถูกข้ากินไปหมดแล้ว หลังจากนั้นข้าก็ไปบอกกับคนตระกูลถังว่าท่านพ่อเอาใจเจ้าวันวันให้เจ้ากินแต่ยาวิเศษ”
“เพราะเหตุนี้คนตระกูลถังทุกคนล้วนแล้วแต่เกลียดท่านเข้ากระดูก ไม่มีใครหวังให้ท่านมีชีวิตอยู่! คนไร้ประโยชน์ที่กินนอนโดยไม่ตอบแทนปล่อยไว้…มีประโยชน์อะไร?”
แม้ระดับของยาวิเศษเหล่านั้นจะไม่เทียบเท่ากับบรรดาที่นางหลอกเอาจากมือหรงเยียน แต่มดจะเล็กเพียงใดก็ยังมีเนื้อ ได้กินยาวิเศษมากหน่อยย่อมคุ้มค่า
และบาปนี้ก็ต้องให้หรงเยียนแบกรับ ใครใช้ให้นางไม่ยอมเอาถุงเก็บของมาให้ข้ากัน!
หรงเยียนกัดฟันแน่นไม่ยอม
