ิตวิญญาณ แววตาว่างเปล่า
ถังอวี้ก้มลงมุมปากแย้มยิ้มเย็น
นางไม่ได้เอาชีวิตหรงเยียนทันทีก็เพราะกลัวท่านพ่อจะรู้อะไรเข้า จึงใช้ดอกจื่อยวนให้เวลา…เอานางไปอย่างเชื่องช้า!
“เยียนเอ๋อร์” ถังลั่วเดินไปตรงหน้าหรงเยียนด้วยความปวดใจ ความรู้สึกผิดฉายอยู่ในแววตา
“ต้องมีสักวันที่เจ้าจะเข้าใจว่าใครคือคนที่รักเจ้าที่สุด” ถังลั่วไม่ได้รับการโต้ตอบกลับเพราะหญิงตรงหน้าไม่สามารถเปิดปากพูดได้อีกแล้ว
เขาถอนหายใจออกมาในที่สุด ค่อยๆ ยืนขึ้น “อวี้เอ๋อร์ช่วงนี้เจ้าดูแลนางให้มากหน่อย”
“ค่ะ ท่านพ่อ” หัวตาของถังอวี้มีน้ำตาซึมอยู่ เขาพยักหน้ารับ
เมื่อเห็นถังลั่วเดินออกจากกระท่อมไป ดวงตาของถังอวี้ก็ฉายแววเย็นยะเยือกรีบสาวเท้าตามไป
“ท่านพ่อ!” เพิ่งจะออกจากกระท่อมเสียงของถังอวี้ก็ทำให้ถังลั่วหยุดฝีเท้าลง
ถังลั่วหันกลับมามองนาง “อวี้เอ๋อร์มีเรื่องอะไรอีก?”
“ท่านพ่อ” นัยน์ตาถังอวี้ฉายแววโหดเหี้ยม “นางจำเรื่องราวทั้งหมดได้แล้ว มีเพียงแต่ต้องฆ่าญาติของนางพวกนั้นจึงจะทำให้นางอยู่ตลอดไปได้”
“ไม่ได้!” สีหน้าถังลั่วเปลี่ยนไปพลัน “คนพวกนั้นแตะต้องไม่ได้”
ถังอวี้ถามด้วยความประหลาดใจ “เหตุใดกัน? เหตุใดจึงแตะต้องไม่ได้? ท่านพ่อบอกเหตุผลกับข้ามาสักข้อ”
มุมปากถังลั่วยิ้มขมขื่น
ถังอวี้คิดว่าเขาเต็มใจที่จะทนอย่างนั้นหรือ? เขาสามารถไม่สนใจอดีตของอวี้เอ๋อร์ได้แต่เฟิงหรูชิงเป็นลูกสาวของนาง การมีอยู่ของหญิงสาวผู้นี้เหมือนกับเข็มแทงเข้
