ก็ไม่ได้มีความรู้สึกใด ในเมื่อตอนนี้ได้มาแล้วเช่นนั้นนางก็ไม่อยากเสียมันไปตลอดกาล!
อย่างไรในสายตาคนจวนเฟิงอวิ๋นหรงเยียนกลายเป็นคนตายไปแล้ว
นางก็สามารถ…ทำให้เรื่องนี้กลายเป็นจริงได้!
ในตอนที่ถังลั่วไม่เห็น เจตนาฆ่าฟันฉายอยู่ในดวงตาถังอวี้
เดิมทีหรงเยียนไม่ได้มีความทรงจำใดๆ ทุกอย่างก็ดีอยู่แล้ว หากจะโทษต้องโทษหรงเยียนที่หาความทรงจำกลับมา จะโทษใครไม่ได้
ถังลั่วไม่มีทางให้ของที่ได้มาไว้ในมือถูกคนอื่นแย่งไป!
ใจถังลั่วลนลานขึ้นมา หรงเยียนแข็งแกร่งเกินไปแข็งแกร่งจนทำให้เขากลัว ดังนั้นเขาจะให้นางมีโอกาสฟื้นฟูพลังไม่ได้!
“เยียนเอ๋อร์ ขอโทษ…ข้าก็ไม่อยาก…เป็นเช่นนี้…” ถังลั่วหลับตาลงด้วยความเจ็บปวด สักพักจึงจะลืมตาขึ้น “เจ้าไม่ยอมเป็นผู้หญิงของข้าก็ไม่เป็นไร พวกเราอยู่ด้วยกันเหมือนที่ผ่านมาก็พอแล้ว”
เขาไม่ขออะไรมาก หวังเพียงนางจะสามารถอยู่กับเขาไปตลอดชีวิต…
ถังอวี้ยิ้มเย็น นางยื่นมือออกมาในมือถือดอกไม้สีม่วงดอกเล็กดอกหนึ่ง
“เอานี่ให้นางกิน ไม่เพียงแต่จะทำให้พลังวิเศษในร่างของนางหายไป ยังทำให้ร่างกายของนางไร้เรี่ยวแรงไม่สามารถขยับได้จนถึงขั้นไม่สามารถเปิดปากพูดได้”
นัยน์ตาถังลั่วฉายแววตกตะลึง “นี่…นี่มัน…”
และยังไม่สามารถเปิดปากพูด?
“ดอกจื่อมู่ ท่านน่าจะเคยได้ยิน”
ดอกจื่อมู่ไม่ใช่ยาวิเศษระดับห้าหรือ? เหตุใดในมือถังอวี้จึงมียาวิเศษระดับห้าได้?
หรงเยียนมองยาวิเศษในมือถังอวี้แล้วตัวก็แข็งทื่อกำหม
