งนางกุมศีรษะเอาไว้แน่น
ทั้งหมดในฝัน…มันคืออะไรกันแน่?
เหตุใดนางราวกับเคยผ่านมันมาก่อน?
นางเป็นใครกันแน่ ลูกของนางล่ะอยู่ที่ไหน!
“เยียนเอ๋อร์”
ถังลั่วที่นั่งเฝ้าอยู่ด้านข้างมาตลอดในที่สุดก็เห็นหรงเยียนฟื้นเสียที คิดจะเอื้อมมือไปกอดนาง
เขายังไม่ทันได้เข้าใกล้หรงเยียนก็ถูกนางผลักออกมา
“ออกไป ข้าจะไปหาชิงเอ๋อร์ ข้าจะไปหาชิงเอ๋อร์ของข้า!”
แม้นางจะนึกอะไรไม่ออกแต่พอเห็นเฟิงหรูชิงเพียงครู่เดียวนางก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือลูกสาวของนาง!
ลูกสาวที่นางรอมานานหลายปี คิดถึงมานานหลายปี!
ความตื่นเต้นที่ได้เห็นนาง มีความสุขเมื่อได้มองนาง ชีวิตที่ผูกพัน ลูกสาวที่นางอุ้มท้องมาสิบเดือนและให้กำเนิดมา!
“เยียนเอ๋อร์ เจ้าเริ่มไม่สบายอีกแล้ว” ถังลั่วกลับไม่ได้ขุ่นเคืองเพียงแต่ถอนหายใจเบาๆ
“ข้าไม่ได้บ้า ข้าบอกว่าข้าไม่ได้บ้า!” หรงเยียนบ้าคลั่งอย่างสมบูรณ์ ดวงตาคู่งามแดงก่ำแฝงด้วยความเกลียดชัง ความโกรธและรังเกียจ “เมื่อก่อนนี้ข้าบ้า ข้าคิดถึงลูกจนเป็นบ้า ตอนนี้ข้าหายดีแล้ว นางคือลูกของข้า คือญาติใกล้ชิดของข้า ข้าจะไปจากตระกูลถัง ข้าจะไปหานาง!”
คิ้วถังลั่วกระตุก เรื่องที่เคยกังวลก่อนหน้านี้ในที่สุดก็เกิดขึ้นแล้ว
เขารู้ดีว่าเฟิงหรูชิงอยู่ตระกูลถังจะต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่
ดังนั้นเขาจึงคิดหาทุกวิถีทางไม่ให้เยียนเอ๋อร์ได้พบนาง
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่า เยียนเอ๋อร์ที่ไม่ยินยอมก้าวออกจากหลังเขาแม้แต่ก้าวเดียวมาตลอดจะลงจาก
