ว นางรู้สึกว่าแคว้นหลิวอวิ๋นจะเกิดเรื่อง…
“เสี่ยวชิงเช่นนั้นพวกเราไปกันเถอะ” ใจถังอิ่นบินกลับไปจวนองค์หญิงนานแล้ว
พอได้ยินเฟิงหรูชิงพูดว่าจะไปก็ดีใจจนหน้าบาน แย้มยิ้มกว้าง
ในใจเฟิงหรูชิงมีก้อนหินทับเอาไว้ รู้สึกเหมือนที่ตระกูลถังนางยังมีเรื่องบางอย่างที่ยังจัดการไม่เสร็จ แต่พอคิดว่าเสด็จพ่อกำลังรอนางอยู่ ใจนางก็ค่อนข้างเป็นกังวล พยักหน้าเบาๆ หันหลังเดินไปทางหน้าจวน
นางไม่ได้เห็นว่าวินาทีที่นางหันหลังไปนั้น ที่ตีนหลังเขาไม่ไกลออกไปนักมีร่างคนคนหนึ่งกำลังเดินลงมา
ใบหน้าหญิงสาวกับนางเหมือนกันหลายส่วน แม้ความเจ็บป่วยก็ไม่อาจปกปิดความงามเอาไว้ได้
ชุดสีขาว สง่างามและสูงศักดิ์
หรงเยียนมองด้านหลังของหญิงสาวนิ่ง
วินาทีนั้นในหัวของนางมีเสียงระเบิดดังปึ้งใจราวกับถูกค้อนทุบ เจ็บจนกายของนางสั่นเทา
ไม่!
อย่าไป
สีหน้าของหรงเยียนราวกับหิมะขึ้นไปอีกซีดขาวไร้สี แววตาของนางฉายแววตื่นตกใจอยากจะตามไปขวางฝีเท้าหญิงสาวไว้ แต่เห็นได้ชัดว่าร่างกายของนางอ่อนแอเกินไป เพิ่งจะก้าวเท้าก็ล้มลงกับพื้นเสียแล้ว
ถังลั่วบอกว่าเพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้ไข้ไปติดนาง หรงเยียนจึงไม่สามารถมาพบกับแม่นางที่ชื่อว่า
เฟิงหรูชิงได้
แต่ในที่สุดนางก็ยังพาร่างกายที่ป่วยไข้มา
นางเพียงต้องการมองหญิงสาวจากไกลๆ สักครั้ง
แค่อยากรู้ว่าเหตุใดเพียงแค่ชื่อชื่อเดียวสามารถทำให้นางปวดใจได้ถึงเพียงนี้!
วินาทีที่เห็นหญิงสาวแม้จะเป็นเพียงแค่ด้านหลัง ใ
