วดคิ้วถอนหายใจเบา “ข้าไปส่งเจ้ากลับไปพัก”
“ไม่ ข้าไม่ได้ไม่สบาย ไม่ได้ไม่สบาย” ดวงตาคู่สวยของหรงเยียนค่อยๆ เกิดการคลุ้มคลั่งน้ำตาของนางท่วมนัยน์ตายื่นมือไปยังทิศทางที่เฟิงหรูชิงจากไป บนใบหน้างดงามถูกปกคลุมด้วยน้ำตา “อย่าไป ชิงเอ๋อร์ ลูกสาว…อย่าไป ลูกสาวของข้า…”
ขอร้องเจ้าหันกลับมามองข้าสักนิด
มองข้าสักนิดก็พอ…
ข้าอยู่ข้างหลังเจ้านี่อย่างไร
แววตาถังลั่วฉายแววโหดเหี้ยม “เยียนเอ๋อร์ ลูกชายลูกสาวของเจ้าล้วนตายไปแล้ว!”
ร่างกายหรงเยียนแข็งทื่อ ในที่สุดนางก็หันกลับไปมองถังลั่ว
“เจ้าพูดอะไร?”
ถังลั่วโอบตัวหรงเยียนไว้แน่นไม่ให้นางดิ้นรน “ก่อนหน้านี้ข้าไม่เคยบอกเจ้า ลูกชายลูกสาวของเจ้าล้วนตายไปแล้วถูกสามีของเจ้าฆ่า เขาฆ่าลูกชายลูกสาวของตัวเอง ข้ากลัวว่าเจ้าจะรับไม่ไหวเลยไม่ได้บอกกับเจ้า”
หรงเยียนตกตะลึง นางผลักถังลั่วออกอย่างบ้าคลั่ง
“ไม่ นางเป็นลูกสาวข้า นางเป็นลูกสาวของข้า เจ้าไสหัวไป ข้าจะไป…”
ปึก!
ถังลั่วยกมือขึ้นฝ่ามือฟาดเข้าที่ท้ายทอยหรงเยียน
ร่างหรงเยียนอ่อนลงล้มลงในอ้อมแขนของถังลั่ว
ถังลั่วหลับตาลงปกปิดความเศร้าในดวงตา
มือของเขาอุ้มกลางลำตัวหรงเยียนขึ้น
เส้นผมดำหล่นลงมาปิดบังใบหน้างดงามและซีดขาวของหรงเยียน
“ขอโทษ เยียนเอ๋อร์ ข้าทำผิดครั้งแรกไปแล้วข้าทำได้เพียงผิดต่อไปเรื่อยๆ เพื่อให้เจ้าไม่ไปจากข้า ข้าไม่มีวิธีอื่น…”
ไม่ว่าหรงเยียนจะอยู่ในฐานะอะไรเขาก็จะพยายามสุดชีวิตไม่ยอมให้นางจากไ
